COMMENTATIO 



Socrates , cum Diotimae verba ad finem tradidis- 

 set, 5is adjungit: se persuasura esse, ac aliis per- 

 suadere conari , ut amorem optimum naturae hu- 

 manae adjutorem existiment; se igitur epra# 

 colere, aliisque commendare (i). 



Praeclara haec nobis videtur Socratis assertio , 

 cum inde luculentissime pateat , quod modo diximus , 

 Diotimae verbis contineri Socratis arum amato- 

 rlam^ atque inde su sponte concludamus, nihil 

 impuri habuisse illam artem. Non autem opus 

 est, ut hoc temere assumamus. Adest enim 

 in Symposio septima adhuc oratio , diversum qui- 

 dem a ceteris argumentum habens , id tarn en maxi- 

 me efficiens , ut illam Socratis assertionem pro- 

 bet. 



Cum nempe , Socratis oratione finita* , ceteri de 

 eft disserere inciperent , venit Alcibiades ac non 

 in amoris , verum in ipsius Socratis laudem oratio- 

 nem habet 9 et quidem eo modo , ut luculentissi- 

 me pateat, vera esse, quae modo affirmaverat So- 

 crates. Optime de his agere potuit Alcibiades , 

 ipse enim Socratis amorem intimamque ejus con- 

 suetudinem expertus fuerat. Quamvis nunc glo- 

 riae cupidine ad rempublicam , ac amicorum 

 blanditiis ad perversam vitae rationem delatus , 

 philosophi discipline non amplius uteretur, tamen 

 ilium adhuc adeo diligebat ut, ex improviso in 



Aga- 



0) Symp. 212. B, 



