L I T E R A R I A. 183 



quam vcra. Non enim ut miles amans propo- 

 nitur , sed potius in comaiuni vitd inducitur , quo- 

 modo omnes alios abstinentid , fortitudine , pruden- 

 tift, et in ipso vino superaret. Potius existimo, 

 ingenio in his indulsisse Platonem. Socratis 

 enim recordatio eum adeo tenebat, ut, ubicunque 

 posset, euro laudaret. Sed ad finem propere- 

 mus, video enim nos jamjam eo perventuros, 

 quo tendimus. Sophron. Quid ! jamne via per- 

 acta est? Philopl. Videas modo, Sophron. 

 Omnino. Agnosco jam urbis patriae turres. Tene- 

 bat sane me adeo sermo, ut et navis et viae 

 oblitus essem. Philopl. Pergamus igitur. Restant 

 nobis modo pauca legenda. Et ecce! amicis- 

 sime ! jam finem attiglmus inquisitionis , ac tan- 

 tummodo superest, ut omnia, quae hactenus lon- 

 giore mord explicavimus , rursus contemplemur , 

 sed breviter, et quasi uno oculorum obtutu, ita 

 ut omnia in unum quasi complectamur et pro- 

 bare studeamus, quod initio dixiinus secundae 

 partis, jure inter praestantissimos , quos scripsit 

 Plato, dialogos Symposium collocari. 



In tribus partibus rem inquisivimus, age! eas 

 nunc in concordiam redigamus. In primd pane 

 probabile nobis visum est, tria potissimura con- 

 silia Platonem in scribendo Symposio habuisse, 

 quorum primum et primarium diximus , ut Socra- 

 tis famam a turpibus vindicaret rumoribus. Haec 



ita 



