J U R I D 1 C A. 41 



Quod profecto, fi baec nequaquam efFectus ratio- 

 ne diffcrrent, omriino otiofum foret (i). 



Aliter igitur Paullus illustrandus est. Putave- 

 rim autem, dixisfe quidemJCtum , nihil inter mo- 

 dos obligationis ipfo jure tollendae et per exception** 

 interesfe , fed eas tamen tantum cogitasfe eum excep- 

 tiones , quae rite jam et propofitae et probat ic in 

 judicio fuisfent (2). Atque profecto verisfime ita 

 ftatuisfe vidctur. Scilicet exceptio rite allegata 

 baud minus quam defenfio , qua obligatio ipfo jure 

 finita diceretur , judiccm cogebat , fententiam ferre 

 abfolutoriam. Semel autem abfoluto reo , fane per- 

 inde erat , quanam tandem defenfione munitus cau- 

 fd fupedor evafisfit. Praeterea . quo major hujusmodi 

 Paulliani effati interpretation! fides habcatur, hoc 

 etiam perfuadere videtur , quod L. ista 112. lega- 

 tur per exceptionem infirmetur, baud vero in- 

 firmari p o s f i t , quod profecto dicere maluisfet 

 JCtus , fi exceptionem in judicio nondum allega- 

 tam cogitavisfet (3). 



Quod- 



(O Nam univerfe in jure Romano cjusmodi tantura fieri fo- 

 lent distinctiones , quae aliquam habcnt efficacitatis divcrfita- 

 tem. 



(a) Eandem fententiam tuenttir Voet, ad Pand, L. XLIV. , 

 Tit. i. u. i. init. v. Lohr, Kurzt 6emcrku*gen 9 n w . 6. in 

 Magazin fur Rechstwisfenfchaft und Gefttzgebnng , herausg*- 

 geben y$n v. Grolman und v. Lohr. T. IV. Part. I. 



(3) Ita ex gr. Javolenus, L. 14. IT. d e Cotnpcnfat.{i6. 2.) 

 exceptionem cogitans, qua reus defenfiouis caufa nondum ufus 



fit* 



