50 C M M E N T A T V s O. 



S. 2. 



II. In judicio. 



In judicio actoris erat, partes primas agere. 

 Probare fcilicet debebat , actionem fuam ex ejus- 

 inodi ortam fuisfe negotio , cui obligandi vis ines- 

 iet (i). Quod fi facere non posfet , ftatim reus ab- 

 folvebatur ; fin vero intentionem fuam recte probas- 

 iet , reus condemnabatur ; nifi tamen hie ostende- 

 ret , obligationem 9 ob quam conventus fuisfet , 

 novo aliquo facto prorfus denuo extinctam fuisfe * 

 aut ob exceptionem efFectu destitui oportere. At- 

 queadeo defenfionibus illis ? quibus ipfojurefefe tu- 

 tum esfe contenderet , etiam turn recte utebatnr , 

 cum earum in jure nulla mentio facta fuisfet ; ex* 

 ceptionibus contra illis tantummodo,, quas in jure 

 jam allegatas Praetor diferte formulae infer uisfet (2). 

 Nam fi hae in jure omisfae , aut petitae quidem , 

 non vero impetratae fuisfent ,deinde in judicio frus- 

 tra opponebantur, quia judici per formulam certi 

 qtiidam fines erant pofiti ? atque aequitas , quae 



ex- 



Ci) Vid. L, c. fF. de Probat. et fraefumt. (22. sO L. 23. 

 Cod. eod. (4. 19.) 



(a) Itaque fimulatque actor actionem fibi fummo jure compe- 

 tere probavisfet, rei erat, exceptionetn velut intentionem im- 

 plere. Nam in exceptionibus reus revera partibus actoris fun- 

 gi videbatur. V. L. 19 ff de Probat. et praefumt. coll. L. j. 

 ff. de Except. (44. I.) 



