58 COMMENTATIO 



ratione, etiampost fententiam , reis aliquam praeftitis- 

 fe videntur utilitatem. Atque adeo haud nobis dis- 

 plicet fententia H u b e r i ( i) , fhtuentis , eum qui 

 folvisfet (aut alio quo legitimo modo rite ab obli- 

 gatione liberatus fuisfet) fi conventus iterum con- 

 demnatus fuisfet, repertd deinceps apochd (aliove 

 quo obligationis vere extinctae argumento) eum 

 repetere potuisfe, quod folvisfet, non condictionc 

 indebiti , (quia quod folutum fuisfet , deberetur ex 

 fententia} fed conductions fine caufa. Quae qui- 

 dem fententia Huberinon parum repetit adju- 

 menti ex L. 2. fF. Decondict. fine caufa (12. 7.), 

 ubi caufa fere finrilis defcribitur. 



Univerfe igitur mihi videtur illi, qui ipfo licet 

 jure tutus condemnatus fuisfet, deinde aliqua cu- 

 juscumque tandem nominis competiisfe condictio, 

 qua id quod quafi bis folvisfet , repeteret , licet ta- 

 men hocce ad eum non videatur extendendum , qui 

 plenjl voluntate defenfionem fuam omisisfet , quip- 

 pe qui potius donare, quam ratione fublatae jam 

 obligationis condemnari videretur (a). 



liaec de modis obligationis ipfo jure tollendae: 

 videamus jam , an exceptiones , ad fententiam usque 

 omisfae , itidem deinceps aliquid valuerint ? Nonnul- 



las 



Qi) Vid. Huberus, PraeJect. Jar. Rom. et Hod. ad L. 

 XL1I. I. n. 47. 



2 Vid. L, 82. fF. de Reg. juris, coll. L. S3 eod 



