J U R I D I C A. 77 



4- 



IV. De distinction! s tffectu^ ratione compcn* 

 falionis. 



Quoties obligatio aliqua ipfo jure fublata fit , 

 earn ad compenfationem non amplius valere posfe , 

 ultro patet (i). Si enhn ex gr. Titius centum 

 aureos debuit Maevio, fed per acceptilationem , 

 w\\.folutionem libcratus est , omne profecto perit T i- 

 tii debitum : unde, fi postea Maevius invicem 

 Ti t i o centum debere coeperit , nulli fane deblti Cut- 

 pote jam dudum extinct!) et crediti contribution* 

 locus esfe potest (O 



Quid autem juris erit, fi debitum non ipfo ju- 

 re exftinctum fit , fed exceptione aliqud infir- 

 metur ? An tune compenfatio obtinebit , quan- 

 doquidem fummo jure adhuc et obligatio et actio 

 vigenr? Sed obftat Javolenus JCtus, difertis 

 verb is monens : quaecumque per except ion em peri" 

 mi posfint 9 ea in compenfationem non venire. An 

 igitur omne in hoc genere inter obligationem ipfo 

 jure fublatam , et per exceptionem infirmandam ne- 

 gandum est disfcrimen? Minime. Nam quamdiu 



qui- 



0) Cf. fuperior. 



(a) Nihil aliud esfe compenfationem quam hnjusmodi contri- 

 butionem patet ex Modest in i diflnitione, L. i. fi'. dt 

 ptnfat (16. 2.) traditfl. 



