J U R I D I C A. 79 



duplicatione ad earn revertetur conditionem , in 

 quft verfata erat ante ortam replicationem. 



Vera funt , fie argui contra nos posfunt. Ve- 

 rumtamen etiamfi aliquid concedamus , neutiquam 

 tamen fie cesfabit distinctionis nostrae ratione 

 compenfationis efiicacitas. Nimirum licet fortas- 

 fe replicatio exceptionis elidendae caufd interpofita 

 nihil valeat ad obligationem in compenfationera vo- 

 candam , ob caufas ab adverfario allegatas , tamen 

 turn faltem cum exceptio ita perierit , ut nulla ra- 

 tione a reo recuperari posfil, ftatim compenfatio 

 obtinebit, quia tune quidem certisfimi juris est , 

 reum , utpote nulla amplius tutum exceptione , et 

 civili et praetorio jure adverfario obligatum esfe 

 incipere, atque omni proinde adverfarium ob ilia, 

 quae hie invicera ipfi dcbeat , conveniendi jure 

 excidere. Sed revertamur ad exemplum istud , 

 quod fupra jam propofuimus. Itaque Titius et 

 M a e v i u s ipfo illo pacto , ut omnino petatur , 

 fortasfe compenfationi locum praebere non pos- 

 funt , fed turn certe , cum Titius ob M a e v i i 

 replicationem a juclice condemnatus fuerit , excep- 

 tio ilia , qua olim reus tutus fuit , nihil amplius 

 obftabit crediti debitique contributioni quae uti- 

 que univerfe , fimulatque exceptio penitus ipfoque 

 jure reo exciderit, ftatim fieri videtur. 



Itaque ex his, quae de compenfatione monui- 

 mus , hanc jam eliciamus conclufionem , quod de- 

 bitum quidem ipfo jure fublattim numquam am- 

 plius 



