( C7 ) 



des Oiseaux d'Afrique op te dragen. Vele der door LE VAILLANT 

 medegebragtc vogelen werden door den Heer TEMMINCK aange- 

 kocht, en verscheidene dezer bevinden zich nu nog in het Eijks 

 Museum. Het laat zich verwachten, dat de omgang met LE 

 VAILLANT, welligt ook de toen ten tijde in zwang zijnde opvoe- 

 ding en de in hoogere kringeri heerschende toon van het maat- 

 schappelijk leven veel hebben bijgedragen, om aan TEMMINCK de 

 hem eigene gemakkelijkheid te geven tot het gebruik der Fran- 

 sche taal voor gesprek en schrijfstijl. Zijn eigenlijke leermeester 

 intusschen in de wetenschappelijke en practische Natuurkennis 

 was MEYER te Offenbach, die met WOLF het bekende Tasschen- 

 buch der Duitsche Ornithologie heeft uitgegeven, Tusschen den 

 meester en den leerling ontstond eene warme wederkeerige vriend- 

 schap. Een half jaar ongeveer bragt TEMMINCK met zijne eerste 

 echtgenoot in de woning van den kundigen artsenijbereider te 

 Offenbach door, en deze bezocht hem ook te Amsterdam *). 



De school bleek goed en de leerling van uitmuntenden aanleg 

 te zijn. TEMMINCK verkreeg eene groote mate van technische 

 vaardigheid in de behandeling en bewaring der overblijfselen van 

 dieren, vooral van visschen. De manier, waarop hij zulks deed, 

 maakte zooveel opgang, dat men haar voor weinige jaren en wel- 

 ligt nog heden in het Museum van Weenen, alwaar hij haar 

 overbragt, gebruikte en roemde onder den naam van TEMMINCKS 

 melhode. Zij is onmisbaar voor groote voorwerpen, maar blijkt 

 voor de eigentlijke bestudering der visschen van ondergeschikt 

 belang te zijn. Vele der, gedureude zijne menig\ 7 uldige reizen, 

 door TEMMINCK bijecngebragte en door hem geprepareerde vis* 

 schen bevinden zich in 's Eijks Museum. 



Niet minder oefende hij zich in de kunst, om dieren, vooral 

 vogels, te bestemmen en him eene plaats in het zoologisch stel- 

 sel aan te wijzen. Zoo doende werden de gronden gelegd tot de 



*) Deze en vele andere bijzonderhe'len ben ik vcrschuldigd aan de H.H. 

 H. SCHLEGEL en J. A. SUSANNA, waarvan de eerste als conservator, de tweede 

 als ndministrateur, sedert meer dan dertig jaren met cenen niet genoeg to 

 prijzon ijver tot de uitbreiding en den bloei van het Museum hebben zamen- 

 gewerkt Zij gelieven mijne dankbetuiging aan te nemen voor deze heusche 

 mededeelingen. 



5* 



