betoog, dat de Mensch door zijne ligchamclijke inrigting voor 

 den opgerigten stand en gang gevormd en besternd is. Het kan 

 misschien bij hen, die met de geschiedenis der stelsels en mee- 

 ningen op het gebied der Natuurkunde van den Mensch minder 

 bekend zijn, bevreemding wekken, dat het cen opzettelijk betoog 

 behoeft, dat de Mensch niet bestemd is om zich op handen en 

 voeten te bewegen. JVTaar er waren, Mijne Heeren, destijds som- 

 mige schrijvers, die zulks voorgaven, en ook nog, terwijl VEOLIK 

 zijne Verhandeling reeds begonnen had op te stellen, kwam hem 

 eene Redevoering in handen, door den Italiaanschen Hoogleeraar 

 MOSCATI te Pavia uitgesproken, waarin die meening verdedigd 

 werd. Deze Redevoering, die VROLIK eerst aan het slot zijner 

 Verhandeling aanhaalt, was het gevolgelijk niet, waaraan hij de 

 aanleiding tot zijn betoog te danken had. Het is mij niet be- 

 kend, dat sedert dit Akademisch Proefschrift van onzen landge- 

 noot in het licht kwam, dat onderwerp op nieuw opzettelijk be- 

 handeld is. Verspreide opmerkingen dienaangaande vindt men in 

 vele werken van lateren tijd ; nieuwe bewijzen zijn voor de daarin 

 verdedigde stelling uit vroeger onopgemerkt gebleven bijzonder- 

 heden der bewerktuiging aan het licht gebragt, maar nog altijd 

 heeft, nadat meer dan zestig jaren verloopen zijn, dit proefschrift 

 zijne waarde behouden, al heeft het ook niet verhinderd, dat jagt 

 op het vreemde nog in onze eeuw verdedigers der wederlegde 

 stelling heeft doen ontstaan. 



Omstreeks twee jaren later (op den 10 den December van het 

 jaar 1796) werd VKOLIK tot Doctor in de Geneeskunde bevor- 

 derd. Doch reeds voor deze bevordering was hij tot Hoogleeraar 

 in de Kruidkunde aan de doorluchte School van Amsterdam be- 

 roepen. Zijne Dissertatie, aan de Verzorgers van dat Athenaeum 

 opgedragen, stond dan ook met den werkkring, dien hij thans 

 zou intreden, in naauw verband, en was, gelijk de Schrijver in 

 zijn voorberigt vermeldt, in korten tijd opgesteld in plaats van 

 eene physiologische, waaraan cerst door hern gedacht was. Welkc 

 het onderwerp dier Verhandeling zou geweest zijn, is ous onbe- 

 kend, maar uit eene aanteekening in de door VROLIK verdedigde 

 Disserlalio medico-bolnnica blijkt, dat hij in 1794 bij het be- 

 zoeken van het militair-hospitaal der zieke en gekwetste Han- 



