( 35 ) 



vreemden, Mijne Heeren, dat ik de keuze der Afdeeling toe- 

 juichte, toen zij, na hefc aftreden van den geachten voorgaanden 

 Voorzitter, zijn eervol maar niet gemakkelijk ambt aan onzen 

 VAN HALL opdroeg ? Zoo iemand getuigenis kan afleggen van de 

 waardige en gewetenvolle wijze, waarop hij het voorzittersgestoelte 

 bekleedde, ik geloof daartoe bevoegd en in staat te zijn; daar 

 zijn verstandig, menschkundig en onpartijdig beleid mij den 

 plicht, om zulk eenen voorganger ter zijde te staan, gemakkelijk 

 en aangenaam placht te maken, boven hetgeen men gewoonlijk 

 in soortgelijke omstandigheden ondervindt. Ik ga dan, niet om 

 des gebruiks wille alleen, maar naar de inspraak van hart en ge- 

 weten tevens, beproeven, eene welgemeende hulde te brengen aan 

 den Man, wien de wetenschappen in het algemeen, en onze 

 Koninklijke Akademie insronderheid, zoo vele en zoo belangrijke 

 verplichtingen hebben. 



Te Amsterdam geboren den 14 dcn April 1799, genoot VAN 

 HALL het onschatbaar voorrecht, van in een achtbaren en rijk- 

 begaafden Vader en in een ouderen broeder, die zich toen reeds 

 bijzonder onderscheidde, uitstekende voorgangers en leidslieden 

 te bezitten op de eervolle baan der oude letteren en der rechts- 

 geleerdheid. Zijn uitmuntende aanleg werd daarenboven reeds vroeg 

 op de Latijnsche School, aan welks hoofd zich destijds de wak- 

 kere BOSSCHA bevond, wien zijne talrijke leerlingen steeds met eere 

 bleven herdenken, gelukkig ontwikkeld. Aan de Doorluchtige 

 School waren eerst VAN LENNEP en VAN CAPELLE, daarna CRAS 

 en VAN EEENEN, en later ook nog DEN TEX, zijne leermeesters. 

 Door zulke mannen gevormd, waren zijne vorderingen, vooral in 

 de studie van CICEEO en van het romeinsche recht, alleraanmer- 

 kelijkst, en was op hem ten voile toepasselijk de bekende uit- 

 spraak van QITINTILIANUS : // Ille se profecisse sciat, cui CICERO 

 valde placebit." Toch verdient het opmerking, dat hij tegenover 

 zijne voortreffelijke leermeesters steeds eene zekere onafhankelijk- 

 heid van geest bleef behouden; zoodat noch de ingenomenheid 

 van CRAS, noch die van zijn toenmaligen leermeester, later zijn 

 ambtgenoot en vriend, DEN TEX, .met het zoogenaamde natuur- 

 recht, in den modernen zin des woords, hem veel belangstelling 

 voor die studie, noch voor de Kantiaansche wijsgeerte, waarop 



