meeiu; trhU-r gecnzins, dat VAN HALL y.ich door lid. aanlokkclijki: 

 \an zijn onderwerp tot een' bnvoorwaardeltjken lof truer Imitru- 

 laudsche richting liet raedcslcj)en : daarvoor waarborgdi 1 , linn y,oo- 

 wi-1 zijn vaderlandsch gcvoel als de bedachtzaamheid van hct 

 nrderlandsche volkskarakter ; on merkwaardig zijn dc woorden, 

 welke hij over dit onderwerp op hct eindc zijner Rede bezigt. 

 // Est cnim (zegt hij daar) haec laus nostroruin Interpretuui, ut 

 lion facile uni alterive scholae se quasi mancipari patiantnr, sed 

 exploratis aliorum opinionibus, propriam silii in unoquoque ge- 

 ncrc earn efiiciant sententiam, quac misso partium studio, maxime 

 probabilis esse videatur." 



Het was gedurende de eerste jaren van het Iloogleeraarambt 

 van VAN HALL, Mijne Heeren, dat ik als jeugdig studerende op 

 de baiiken zijner Collegiekamcr plaats nain, en niet alleen dc 

 beknoptheid, klaarheid en bondigheid zijner voordracht leerde waar- 

 deren, raaar ook in zijn meer gemeenzamen omgang met eenige 

 bevoorrechte studenten mocht deelen. Nog herinner ik mij de 

 belangstelling, met welke wij op zijn privalissimum de redevoe- 

 ringen van CICERO ten voordeele van CAECINA en van MUUAENA 

 en de nieuwlings ontdekte boeken over den Staat met hem la- 

 zen, en hem altoos en in alles als den hnlp- en dienstvaardigen 

 vriend zijner leerlingen leerden kenncn. Die avonden behooren, 

 bcnevens de gelijksoortige wetenschappelijke bijeenkomsten ten 

 huize van mijn onvergetelijken Leermeester VAN LENNEP, tot de 

 belangrijkste en aangenaamste herinneringcn van den tijd mijner 

 akademische studien. 



Nog herinner ik mij, welk een leedgevoel zich een twintigtal 

 jaren later, nadat ik, van student aan de Doorluchtige School 

 tot Verzorger dier belangwekkendc installing was opgeklommen, 

 van mij meester maakte, toen mijn voormalige leermcester te 

 kennen gaf, dat hij, eene roeping naar het stichtsch Athene 

 ontvangen hebbeude, het besluit had genomen om den nieuwen 

 hem aangeboden Averkkring te aanvaarden. Het was niet dan 

 zeer noode, dat mijne ambtgenooten met mij dien schat aan ecur 

 andere instelling afstonden; en eenparig was de overtuiging, dat, 

 wie ook voortaan de ontlcdigde plaals van don wakkeren arn- 

 sterdamschen Rechtsleeraar inocht bekleeden, de beoefoning der 



