( 97 ) 



des Nieuwen Testaments, waarin hij handelde over de oorspron- 

 kelijke beteekenis der benanring van Algemeene Zendbrieven, 

 geplaatst in de Godgeleerde Bijdragen van 1857. 



Als beoordeelaar der geschriften van anderen, vooral wanneer 

 hij zich met de strekking niet kon vereenigen, toonde hij ne- 

 vens eene groote scherpzinnigheid, niet zelden eene zekere hevig- 

 heid, die hem tot een geduchten tegenstander maakten; doch 

 in het gewone leven was hij dit wordt van degenen die 

 hem het best gekend hebben getuigd zelden zoo scherp als 

 men uit sommige geschriften, die zijne studecrkamer verlieten, 

 zou hebben kunnen opmaken; ook werd die sterke ijver voor 

 hetgeen hij als waarheid aannam, getemperd door persoonlijke 

 welwillendheid en groote hulpvaardigheid. Welk eene achting 

 hij zijnen grijzen Leermeester, den braven s. MULLEE, toedroeg, 

 heeft hij getoond door het in 't licht zenden eener feestgave bij 

 de viering van diens vijftigjarig jubelfeest; en had VAN GILSE 

 eenigen tijd lid onzer Afdeeling mogen blijven, ik houd mij 

 overtuigd, Mijne Heeren, dat hij nevens eene warme deelneming 

 in de wisseling van denkbeelden, die in onze vergaderingen 

 pleegt gehouden te worden, eene vriendschappelijke gezindheid 

 jegens al zijne medeleden zou hebben weten te bewaren. Ons 

 aller leedgevoel bij zijn afsterven doet niet minder de hooge 

 achting, waarin wij hem hielden, kennen, als het getal der stem- 

 men, die hem het lidmaatschap onzer Afdeeling deden ver- 

 werven. Moge het onze Akademie nimmer ontbreken aan leden, 

 die bij zooveel ijver en werkzaamheid, zooveel aanspraken op 

 gunstige verwachting van medewerking tot het doel onzer in- 

 stelling kunnen doen gelden ! 



JAARBOEK 1859. 



