( 103 ) 



ningen, en eeuc van den amsterdamschen Praeceptor BAKKEK. ; 

 docli die van VAN ASSEN, welke den gouden prijs had wegge- 

 dragen, stond zeer ver boven de beide overige. Zij onderscheidde 

 zich ook hierdoor, dat, ofschoon de grieksche en latijnsche let- 

 teren geheel op den voorgrond stonden, eeue meerdere oefening 

 in de moedertaal door den Auteur gewenscht werd. Dit ver- 

 langen was toen nog zoo nieuw, dat hij er als in eenen adem 

 bijvoegde: //Men duide het mij niet ten kwade, dat ik op 

 een latijnscli school het vervaardigen van Hollandsehe opstel- 

 len wil invoeren: indien men mij konde overtuigen, dat 

 een leerling des te beter latijn zal schrijven, naar mate hij min- 

 der zijne moedertaal zal beoefend hebben, dan zal ik voorzeker 

 op een latijnsch School op zulk eene oefening niet durven aan- 

 dringen, en trekke dan mijne raadgevingen weder in/' 



In een omstreeks dienzelfden tijd uitgegeven, in keurigen stijl 

 geschreveu werkje, getiteld Perikles van Athene, schetste VAN 

 ASSEN in den persoon des edelen en welsprekenden attischen 

 Staatsmans, aan wien Athene zijn schoonsten bloei dank weet, den 

 invloed, dien de vlijtige beoefening van fraaie kunsten en lette- 

 ren op den toekomstigen .Regent inoet oefenen, en tevens die be- 

 vordering van kunslen en wetenschappen, waardoor een Staatsman, 

 aan het hoof'd van een vrijeu staat geplaatst, zijn bestuur kan 

 opluisteren. Ook hier stond zijn streven, om een heilzamen iu- 

 vloed te oefenen op de vorming en opleiding van toekomstige 

 staatslieden, een streven, dat hem gedurende geheel zijn leven 

 bezield hceft kennelijk op den voorgrond. 



Tot dus ver kon het onzeker schijnen, of VAN ASSEN, die 

 inmiddels Eeferendaris der tweede Klasse bij het Ministerie 

 van Binnenlandsche Zaken was geworden, op deze wijze in 

 staatkuridige betrekkingen zoude blijveii werkzaam zijn ter be- 

 vordering van onderwijs, kunsten en wetenschappen, dan of 

 hij tot een akaclemischen leerstoel zoude geroepen worden. In 

 1821 werd die onzekerheid opgeheven door zijne benoemiug 

 tot Hoogleeraar in de rechtsgelcerdheid te Leiden. Bij zijne 

 hooge ingcnomenheid met de Klassieke Oudheid, laat het zich 

 lichtelijk begrijpen, dat het Romeinsche Eecht hem bijzonder 



