( 107 ) 



vond hij goed, deze Vertoogen niet in de werken des Iiistituuts, 

 maar in het reclitsgeleerde Tijdsclirift zijner vrienden DEN TEX 

 en VAN HALL te doen plaatsen, omdat hij zich overtuigd hield, 

 dat het daar meer algeraeen zoude gelezen worden. Het Insti- 

 tuut, meende hij, moest zelf niet uitgeven; daar moest alleen 

 de kiern worden gelegd, het onderwerp worden besproken en 

 toegelicht, van werken, waarraede later het Publiek op andere 

 wijze zoudc worden begiftigd. 



Buiten den kring des Instituuts heeft VAN ASSEN op meer dan 

 eene wijze tot. algemeene beschaving en verspreiding van goeden 

 smaak en letterkennis onvermoeid bijgedragen. De Maatschappij 

 der Nederlandsche Letterkunde en de Leidsche Afde"eling der 

 Maatschappij van Fraaie Kunsten en Weteuschappen in zonderheid, 

 genoten de vruchten zijner werkzaamheid nog tot op het laatste 

 zijns levens. Het zij mij vergund, Mijne Heeren, van enkele der 

 lledevoeringcn, door hern gehouden, hier de titels als bijzonder 

 kenmerkende op te geven. 



In 1826 hield hij twee Redevoeringen Over hel Slaalsbesluur 

 volgens Cicero; een jaar later eene Voorlezing Over tie begrip- 

 pen van kieschheid bij de Ouden ; eenige jaren daarna eene 

 Verhandeling Over de uildrukkiny van smart in de beeldende 

 hunslcn. In 1830 verscheen van hem eene Verhandeliii in 



w 



het licht Over de vrijhcid van spreken en schrijvcn te Athene 

 en te Home, naar aanleiding der toenmalige uitspattingeii van 

 de drukpers. Eindelijk bepaal ik gaarne uwe aandacht bij de 

 keurige Redevoering, met welke hij den 2 7 ston September 1850 

 de Algemeene Vergadering der Afdeelingen van de Hollandsehe 

 Maatschappij van Eraaie Kunsten en Wetenschappen opende, 

 Over (even, geluk en dood naar de begrippen der Ouden. Tot 

 de keuze van het onderwerp dezer Rede had hij aanleiding ge- 

 vonden in het // bcroemde of liever beruchte dichtstuk des duit- 

 schen dichters Die Goiter Gricchenlands." In die rede wist hij 

 uit den schat zijner literarische kundigheden tegen de dichter- 

 lijke apologie des veelgodendoms, door SCHILLEE. in de betoo- 

 verende kleuren eener wegslepende poezij gehuld, ten behoeve 

 van het door SCHILLER en GOETHE miskeude Christendom, een 



