terug. W T ij willen dan aan de veelvuldige vakken van onder- 

 wijs, die aan den Hoogleeraar VROLIK werden toevertrouwd, geene 

 lofspraak ontleencn, omdat dergelijke vereenigingen destijds minder 

 vreemd waren. Maar, wat wij daaruit echter zeker besluiten mogen, 

 is, dat de geleerde, wiens onderwijs zoo veel omvat, aan de eischen 

 van zijnen post niet voldoen kan zonder buitengewone inspanning 

 en vlijt, zonder met den kostbaren tijd zoo veel mogelijk te woeke- 

 ren. Wij verwachten dan ook in de eerste jaren van het professoraal 

 ondmvijs van VROLIK geene rijke en overvloedige letterkundige 

 vruchteu ; nog minder zullen wij die vervvachten, wanneer wij weten, 

 dat GERARDTJS VROLIK niet slechts in de provinciale en plaatselijke 

 Commissie van Geneeskundig Toeverzigt, waarvan hij gedurende 

 vele jaren Voorzitter was, maar ook in vele andere inrigtingen ter 

 bevordering van beschaving of van weldadige oogmerken, die in de 

 hoofdstad des rijks zoo menigvuldig zijn, een wcrkzaam aandeel 

 nam. Ook oefende hij eenige jaren de geneeskundige praktijk uit, 

 en was de vraagbaak van vele zijner kunstbroederen. Hij ver- 

 eeuzelvigde zich met zijne nieuwe stadgenooten ; hij werd geheel 

 en met al zijne vermogens een burger van Amsterdam. 



Toen in het jaar 1808 door den toenmaligen Koning van 

 Holland het Instituut van Wetenschappen, Letterkunde en 

 Schoone Kunsten werd opgerigt, werd VROLIK tot Lid der Eerste 

 . Klasse benoemd en tot haar Secretaris aangesteld. Jaren lang 

 vervulde hij die betrekking, en onze Akademie, die van gemelde 

 wetenschappelijke installing als ware het de erfgename is, die 

 in hare plaats is getreden, mag het niet vergeten, wij hebben 

 het reeds bij den aanvang gezegd, met welken vurigen ijver 

 VROLIK in die betrekking werkzaam is geweest, en hoe hem de 

 de eer en naam des Instituuts ter harte ging. 



Reeds vroeger heb ik gemeld, dat GERARDUS VROLIK zich in 

 1820 van het onderwijs in de Ontleedkunde en Physiologic ont- 

 slagen heeft, 't geen toen aan den vroeg gestorven Hoogleeraar 

 BOSSCIIA werd opgedragen, die later door c. o. B. SURINGAR, 

 thans Hoogleeraar te Leiden, opgevolgd werd, van wien het 

 wrder in 1831 op onzen tegeuwoordigen Secretaris overging. 

 Dezen tot opvolger en tevens tot ambtgenoot te hebben, was 

 een zeldzaam voorregt, waarin GKRARDUS VROLIK zich eene lange 



