( 123 ) 



reeks van jaren raogt verbeugen. Een ander zeldzaam voorregt 

 werd hem geschonken, toen hij den zoon van WILLEM VROLIK, 

 zijnen kleinzoon GERARDUS VROLIK, in 1848 den doctoralen graad 

 in de Geneeskunde bij eene opentlijke promotie zag verkrijgen 

 in diezelfde akademische gehoorzaal te Leiden, waar hij twee en 

 vijftig jaar vroeger zelve zijne dissertatie verdedigd had. 



Het is, na al wat wij gezegd hebben, te verwonderen, dat 

 wij ten slotte nog van de vele geschriften van ons overle- 

 den Medelid raoeten gewagen. Het zijn geene uitgebreide wer- 

 ken, maar meestal kleine verhandelingen en betoogen, die vooral, 

 sedert dat zijne leervakken meer beperkt werden, menigvuldiger 

 werden. Het zou een vermoeijend werk zijn, M. M. Heeren, 

 zoo ik u de titels van al die waarnemingen en betoogen, welke 

 GERARDUS VROLiK in een tijdsverloop van meer dan zestigjarige 

 wetenschappelijke werkzaamheid in het licht heeft gegeven, wilde 

 opsommen. Eene dorre lijst der titels zou verveleud zijn, en 

 daarbij reeds meer tijd vereischen, dan mij de bescheidenheid 

 veroorlooffc in eene, ook aan andere werkzaamheden gewijde bij- 

 cenkomst voor mijn levensberigt weg te nemen. Van meer belang 

 is het de onderwerpen in 't algemeen op te geven, en tevens 

 aan te wijzen, waardoor deze letterkundige arbeid van den ijve- 

 rigen man zich vooral kenmerkt. De onderwerpen zijn veelsoortig. 

 Beschrijvende Plantkunde, onderzoekingen van familien of soor- 

 ten; mikroskopische waarnemingen omtrent de structuur zoekt 

 men echter daaronder te vergeefs. Al wat op het gebied der 

 Botanic door GERARDUS VROLIK werd uitgegeven, heeft of op 

 verschijnselen van den plantengroei, of op vormafwijkingen, of 

 op onderscheiding van geneeskrachtige planten betrekking. De 

 ontleedkundige geschriften van VROLIK staan in verband met 

 Verloskunde of -ziektekundige Ontleedkunde, of het zijn kleine 

 bijdragen tot de vergelijkende Ontleedkunde ; zoo leerde hij b. v. 

 de kleine snijtanden opmerken, die men bij den Afrikaauscheri 

 Rhinoceros in de onderkaak in jeugdigen leeftijd aantreft; zoo 

 helderde hij de dentitie van den Narwal op, en zoo toonde hij, welke 

 Antilopen nolle beenspillen in de hoornen hadden, welke met, 

 door de eenvoudige opmerking, dat die holten met de voorhoofds- 

 boezems te zamen hangen, en dus ontbreken, waar deze afwezig 



