zijn. Vrangt men nu, wat deze geschriftcn, naar ons oordeel, 

 vQoral kenmerkt, dan zouden wij meenen ze over het ge.lieelals 

 getrouwe af beeldsels van eenen werkzamen, opmerkenden en vooral 

 praktischen en voortvarenden geest te moeten beschouweu. Die 

 praktische rigting was het, waardoor VROLIK in de hem voor- 

 komende omstandigheden zijne onderwerpen vond. Zoo hooren 

 wij hem in de Maatschappij Felix Mentis voor een gemengd 

 publiek over GALL'S Hersen- en Schedelleer handelen, toen deze 

 leer het meest gerucht maakte, en GALL zelve, Europa doorrei- 

 zende, ook te Amsterdam werd verwacht. Zoo sprak hij ook in 

 1807 over de beveiligende kraclit der Koepok-ineuting eene rede- 

 voering uit, en zoo gaf hij, omtrent veertig jaren later, zijne 

 waarnemingen en proeven over de Ziekte der Aardappelen in het 

 licht. Er is in deze rigting van VROLIK eene zekere overeenkomst 

 op te merken, met hetgeen wij in sommige Engelsche genees- 

 en heelkundigen, b. v. in JOHN HUNTER, waarnemen. VROLIK 

 koos eigenlijk minder onderwerpen van onderzoek, dan dat hij 

 opnam, wat zich hem ter behandeling aanbood. Zoo zijn ook 

 zijne bijdragen tot vergelijkende Ontleedkunde verspreide opmer- 

 kingen, die de gelegenheid hem aan de hand gaf, wanneer hij 

 zijn ontleedkundig museum met nieuwe voorwerpen verrijkte. 

 Sommige dier bijdragen bevelen zich door nieuwheid aan, andere 

 lossen een of ander onzeker vraagpunt op, terwijl in geene dezer 

 opstellen een helder verstand en gezond oordeel kan worden mis- 

 kend. Somtijds ziju eenvoudige proefnemingen uitgedacht om de 

 behandelde zaken in het licht te stellen. Als eene proeve daar- 

 van zou ik de kleine verhandeling over het nut der baardharen 

 of knevels bij de zoogdieren aanhalen. VROLIK onderzoekt de 

 baardharen, en vindt, dat naar de haarbollen afzonderlijke takjes 

 van den tweeden tak des vijfden zenuwpaars loopen, Man dat 

 xrmnvpaar, dat wij als de gevoelszenuw van het gelaat kennen. 

 Wij zien in hem hier eenen voorganger van den Wurtemberg- 

 schen ontleedkundige RAPP, die 25 jaar later in eene, bekcnde 

 monographic de verdeeling van het vijfde zenuvvpaar bij de zoog- 

 dieren behandeld heeft. Maar VROLIK voegde bij die ontleedkun- 

 dige opmerkingen eenige beslissende en overtuigende proeven: 

 konijnen verliezen, na het afsnijden der baardharen, het ver- 



