( 145 ) 



Icgen de Liyue; Ivry, een lied dcr Hugenooten, en het fragment van 

 een dichtstuk op den ondergang der Spaansche Armada, liadden hem 

 reeds nader aan die latere eeuw gevoerd, wier geschiedenis hem 

 eenige jaren later onvergankelijke lauweren zou doen verwerven. 



De roein van MACAULAY berust echter hoofdzakelijk, deels op 

 zijne literarische vertoogen (Essays), deels op zijne parlementaire 

 redevoeringen, maar vooral op ztjn groote historisclie werk. In 

 zijne literarische beoordeelingen heeft hij zich somtijds door den 

 geest der partij die hij omhelsd had, laten medeslepen, om hen 

 die in de rijen der tegenovergestelde partij geschaard stonden, 

 met bovenmatige strengheid te behandelen, zoo als men daarvan 

 in zijne veroordeeliug der twee voornaamste poetische voortbreng- 

 selen van den tory- en hoog-kerkelijk gezinden ROBERT MONTGO- 

 MERY een bewijs vrndt. Ook in zijue parlementaire loopbaan 

 was hij, reeds uit beginsel, verre verwijderd van die kleurlooze 

 onpartijdigheid, waarop een vvereldburger als EDWARD GIBBON, met 

 wiens historian talent men het zijne wel eens vergeleken heeft, 

 jacht of aanspraak maakte. Want het engelsche volk is zamen- 

 gesteld uit partijen, die elkander op eene heilzame wijs in even- 

 \vicht houden, zoolang slechts het nationale gevoel en de alge- 

 meene vaderlandsliefde het verschil en de worsteling dier partijen 

 beheerschen. Als Historieschrijver echter heeft hij, welke ook 

 zijne 'staatkimdige sympathien waren, de hoogere eischen der his- 

 torische trouw met wetens miskend noch gekrenkt *). Van ons Va- 

 derland en het doorluchtige Stamhuis, door hetwelk wij geregeerd 

 worden, was hij, ook op politieke gronden, wegens beider bestem- 

 ming onder de Staten van het westelijk Europa ecu warme 

 Vriend en Voorstander. Nog herinner ik mij den weldadigen in- 

 druk, dien in 1 849 de mededeelingen van onzen verdienstelijken 

 Geschiedkenner en Historieschrijver DE JONGE in de tweede klasse 

 van het voormalige Instituut, omtrent het toen pas uitgekomen 

 eerste Deel zijner Geschiedenis van Engeland maakten, daar wij 

 hier te lande aau zulk eene waardering door ecu der edelste 



*) Men kent den peniiestrijd over WILLIAM PENN tegen MACAULAY gevoerd. 

 Ofschoon hij met goed gevolg wederlegd is, schijnt MACAULAY xich ter goe- 

 dertrouw te hebben vergist. Jammer is het, dat hij dit niet heeft erkend. 



JAARBOKIC 1859. 10 



