C §4 ) 



Vernmtamen animadverti hoc Joco mcretur, 

 PoeTiii Ilcbraicam, licet diccione compta, ex- 

 quifica ec- ad pulcri fenfLiiTi excuka, proci^l du- 

 bio cedat Graecis carminibus, ex hac eciani 

 parre longe praedare caetcrorum Oriental ium 

 Poe(i , ipfamque Arabicam Jonga post fe inter- 

 valio relinquere. Arabum Poelis jinaginibus ar- 

 gute quaelicis, iniplcxisque figuraruni nexibus 

 repleta , difficlia quaeque et impedi:a fcctarur, 

 et ita adulterinis delectatur ornamentis, He- 

 braca vero, in ipfa imaginum audacia, magis 

 aequabilis est et nitida, neque oncratitr imagi- 

 nibus frudiofe qnaeHtis. Haec igitur mediam 

 tenet viam inter Arabum luxuriem et cukum 

 Graecorum (i}. 



Imo vero, quis non videt Hebraeorum Poe- 

 lin, per bane ipfa ra minus cultam rationem, mi- 

 ram faepe habere efficaciam? Scilicet vates 

 Hebraei uti folo^m fentcntiis et eomparationibus 

 brevioribus matisque eoarctatis , atque adco 

 magis inrenfis. j Graeci et recentiores folent 

 pleruraque laborare in fimilitudine explicanda, 

 atque adeo comparationes latius extendunt , per 

 piura adiuncta diffundunt et culta quadam va- 

 rietate distinguunt: qua in re neminem fugic 



ar- 



(i) Egregle hoc deiVonftravit S. F. I. Rau , in 

 Orat. de Poefeos Hebr^ prne Arabum Poeji praeftantia. 



