C I bo 5 



Lacryma men miU cibo est, die noctuquc. fi) 

 Cum perpetuo mihi dicattir : ubi est tuus Dens ? 



Nec miiiofem animi affectum lefaias prodic,^ 

 cum hostibus poenas minicatur horrendas, quas 

 ab iJlis fumturus fie lehova. Cap. XIIL 



Einlatel Nam propinquat dies lehovae; 



Ad'neniet , ut ab omnipotente va$titas ! 



Idcircp omnes mamis folventur ^ 



Et omne cor hominis liquescet , 



Et conjiernati angtistiis , et cruciatibus corrcfti • 



Inflar parturientis dolebunti 



Alter atteriim attoniti refpiciciit ^ 



Itiftar flammarum vultu ardente. 



Ecce dies lehovae advenit , 



Atrocitas et excandescentia et aeflus irae, 



Ut redigat terram in defolationetn , 



Et pcccatores eius ex ea exfcindat, 



Haec ^utem affectuiim concitatio cam propria" 

 estHcbraJcae Poefi, ut nusquam fere fruscra earn 

 quaefiveris. Quidquid animum afficere Tolet, 

 vehenientius commovebac Hebraeos, in iisque 

 audaciores excitabat impulfus. Pathetica esc 

 oracio fpiratque ubivis animi , metu vel amore , 

 odio vel gaudio, indignatione vel admirationc 

 continuo incalescentis , fervorem et perturba- 

 tionem. 



Fis 



(i) Conf. cl. I. H, V. d. Palm , Redcv,en Ferhand* 

 pag. 32-35. 



