batur, quoniodo in Christianorum caufa ipfi 

 agendum esfec; ex qua cpiftola tamen pacec, 

 illos, qui Chriscianos fefe proficeri pergerenc, 

 ab eo fupplicio esfe tradicos, aequo adeo lege 

 quadam iam exfiscente, nee abrogaca , hoc fuis- 

 fe conccsfum , ut et Christianorum conventus 

 veticos fuisfe. Flae vero Plinii licerae anfam de- 

 derunt legi Traiani , qua ftatuebatur : non inqui* 

 rendtim esfe in Chrhtianos , at puniendos tamen , 

 ft qui legitime accufati et arguti ad Deorum 

 'cultum redire nollent y quae lex innumeris ve- 

 xacionibus opportunitacem dabac(i3, quodam- 

 modo lib! ipfa contraria. Quocirca, quamvis 

 nihil cerci hac de re affirmari posfic, nifi illud, 

 niartyrologiis ec (imilibus tescibus plenam fidem 

 hie nullo modo esfe habendam, fatis mulcos hie 

 illic plebis odium ec furorem expertos , et ad ne- 

 cemduccos fuisfe, tuto llatui posfe mihi quidem 

 videtur (2). 



Quod de Traiano id magis etiam de Hadriano 

 affirmandum ; atque adeo non posfura non Rui- 

 nartum refellendi (vel potius vefum tuendi) (lu- 

 dio hie induJgere, qui eum perfecutorem q. d. 



pro- 



(i) Quod animadvercit ipfe Eufeb. H. £. Ill, 

 33. 



Ca) Conf. Cuperns in nntis ad Lnct, p. 53 Iq, 

 « a u i n a r t u « ia Pracf, laud. p. 416. 



