U '^^^^^^fe N^r^f^F I C O C K 



6nihia'sunt reliC?a'J''4ttora'ftqii3 Mil fu^'icium in hanc illamve partem inclinari vel mU 

 nimis potest rerum momentis, quorum ne sibi ipsi quidem conscii sint jurati. 



Quod vero ad civitatem attin6t eumve, qui civiratis nomine accusat, procuratoretn 

 |)ublicum, si non eaedem plane j at'siiiiiles tamen valetit ckitissae recusancli. '• Inde ^tidtii 

 leges Anglicae, cum reo, turn accusaidri publico recusandi facultatera trib'uunt, ita'ta- 

 'men, ut illi simpliciter juratum liceat rejicere, huic contra non, nisi idonea recusandi 

 caussa allegata (i). 



Similis quodammodo in Francia quoque (a) v^let recusatio, olimque apud veteres 

 "vahiit Roraanos (3). Caeterum vero, qua tandem forma instituatur rejectio quibus- 

 que regulis sit adstricta, vera est ac necessaria judicii jurati consecutio , qua, et ab 

 humanitate, et a popularitate maximopere sese commendat. Non solum enim a pari- 

 bus, sed et ab iis judicatur accusatus, quos sibi ipse judices consrituit quorumque ore 

 velut suam ipse pronnntiat sententiam. 



Cum autem jurati, data demum occasione, ad obeunda jud'cia evocentur, nee tan- 

 quam magistratus caussas cognoscant, sed tanquam homines privati, qui e medio po» 



"pulo quasi prodeunt, ut de facti coniroversia cognoscant, absolutoque judicandi mu« 



""iifire ad sua quique negotia redeunt; non potest a doctrinae copia vel a juris cogni« 

 tlonc pendere juratorum electio, nee adeo docmm ab iis et artificiale requiritur, sed 

 commune quoddam sanae, licet non excultae, rationis judicium. Ubi contra judicialis, 

 de facti cujusdam veritate aut f^^Isitate , persuasio certis legum regulis est adstricta ^ 



~ubi antea legibus dtfinita sunt principia, unde Iiistorica rei Veritas in judicio derive- 

 turj ibi nudum de facti quaestione judicium est judicium juridiciale. ibi enim judex, 

 non ad eam persuasionis vim, quam in intiraum ejus animum exseruit allata probatio, 

 suum de facto judicium debet exigere, sed ad legum praecepta potius, quae, cum muN 

 tos persuasionis fontes , in vita quotidiana usitatos, rejiciant, certas quasdam ac de* 

 finitas conditiones, tanquam veritatis judicialis fundamenta , considerant. Quoties ita- 

 que juridicialis habetur probationls theoria , judex, in dirimendis facti controversiis , 

 non adeo suam ipsius propriam privamque declarat persuasionem , quam communera 



' illam , antea a legislatore comprobatam , eamque rebus ac personis obvenientibus appli- 



ca- 



(i) Cf. Slacistcne, op. c. IV, V( , 57. et III, V, 23. 



Co) Code d'Instr. Crim. An. 399 sqq. 

 '" ' Cs^ Cf. Cic. pro Plancio 17, in Vcrr. 11, 3T , pro Cluemfo 58, in Vatinium a, pro Slilone In fin. Cf. 

 ConsuItiJs. E. R. van Nes , in Diss. Inaiig. de Judiciis Jiidicum Juratorum, pubJice defensa Trajecti ad Rhe- 

 Bum 1804. Sed Rcmanorum alia fuit rat'O, cum privati aiud eos accusarent. Simile institotum in Anglia su« 

 petcst, Cf, Fielihii , Causes of the Increase of Robbers , Sect. VH. 



