comprehcnsi astute sese defbndere discunt, lit adeo ipsi malefici non raro optimi di- 

 canrur esse Jureconsulti , qui, astutia ct calliditate freti, legibus illudunt. - Idque idco- 

 ttiaxiine est perniciosutn, quod omnis aevi experieiitia docuit, plures ad scelera patran- 

 da allici Unius exemplo malefici, poenam feliciter evadentis, quam pluribus siipplicio- 

 rum spectaculis deterreri (^ i ). 



Altcruni inde repetltur judicii jurat! incomraodum , quod civibus , oleum et operam 

 ad' victura et amictum sibi comparandum adhibcntibus , perquam molestum sit , nego- 

 tils suis avocari, ad jadicutn personas- sustinendas. Est ea scilicet comrmmis hominum 

 opinio, tributis, stipendiis ac vectigalibus solvendis, oiunem securitatis pubiicae curam 

 ab jis redirai. Jam veto, si a civitate, ad procurandam illam quictem publicam evo- 

 centur, eorumque .privata quies ita perturbetur; sic fere soleitt ratiocinari: Me mea 

 ipsius negotia persequi' sinas , instituendis veto judiciis, quorum ego sumtus pro mea- 

 parte persolvam , is meam aliorumque procuret tranquillitatem , qui et reliquam omnem 

 rerum publicarum curam in se suscepit. 



Sic itaque poenis mulctisque cives erunt cogendi , qui juratorum oflicium suscipiant,. 

 eaque ratione munere suo fungentur, qua fere ab invito et refragante reliqua omnia 

 peraguntur, tandemque civitas cogetur, ad institutionem civibus suis molestam et ia- 

 vi'sam penitus tollendam (2). 



Ultimo denique hoc argumento juratorum impugnantur judicia, quod scilicet tota res 

 fudiciaria institutum sit legitimum, a quo nihil magis alienum est, quam ut ex arbitrio 

 peragatur, aliave in ulla ejus parte norma servetur, quam quae legibus sit praescriptaj 

 cum tamen haecce judiciorum forma, pro legitimis probationum regulis, vanas jurato- 

 rum opiniones eorumque intimam animi conscientiam admiitat. Ita scilicet legitimi hu« 

 jus instituti pars altera legibue regitur, altera vero privatorum arbitrio perraiititur. 



Neque vero dicat quispiam, eam rei judiciariae partem, quae probationes respicit, 

 ita natura esse comparatam , ut legibus definiri nequeat, cum nullae possint haberi pro- 

 bationum regulae , quae omnibus omnino caussis conveniant. Idem enim de altera quo- 

 que rei judiciariae parte valet, quae ad ipsam poenae dcfinitionem pertinet. Neque ma» 

 gis enim ulJae possum legibus scribi poenae, quae omnibus omnino deltcris ita conve- 

 niant, ut non hac illave in caussa singulari leviores durioresve deprehendantur, quam 

 vera rei ratio postulat. Itaque, si plane sibi constare velint juratorum patroni, ne 

 poenae quidem ullae kgibus erunt dcfiniendae, sed cum facti, turn juris controversia 



ar» 



(I ) Cf. van AVf , I. c. p. 72, 82 et loa. ' ' ■ ' ' ' ' • 



(a) Cf. Mitiermaier , Ij|e offeniliche niiindlicTie Srrarrechtsplfege mi '6m (TescWornengertcht elc. Landtfttit, 



1819, p. 89, ubi allari ejusmodi juraturum lupplicatione, eplisinendibui Moaumiacis inserta,-.opinionem illam 



CoaOrmat. Cf> item Ftuirbiieh^ op. c. p. 75 et fi). 



