5« 



»«• 



H E N R I C |>;0C O C K 



qualis reruai contrectatio , ex genuina legura sententia, furtum appelletur, et quanda illud 

 consummatutn habeatur, aut quid ex legis mente ad furtum requiratur armatum (i)? 



Alterum , quo sententia de noxa vel Innocentia nititur, fundamentum in facti imputa- 

 tione situm est. Constat v. c. Cajutn esse occisum, sed, quo caedis illius condemnarr 

 possit Titius , dispiciendum prius , num hujus qiioddam factum illi mortis caussaiu 

 praebuerit, et utrum caedis auctor sit Titius, an veto criminis socius. 

 » At quid sibi volunt ilia verba, maleficii auctor, vel socius? Ab hisce tamen notto- 

 nibus, clare accurateque, secundum legis sententiam, perceptis, longoque rerum usii 

 subactis, pendet decisio. 



Hunc V, c. casum nobis fingamus: Titius caedem ipse non commisit at Sempronio 

 mandavit, lit data opportunitate a comrouni inimico Cajo vindictam repetat. Paucis 

 diebus iiiterjectis , Cajus obviam fit Sempronio, eique conviciis ac probris occasioneiri 

 pugnae praebet; Sempronius cultrum arripit, Cajoque in pectus infigit, simul adjiciens; 

 hoc a Titio et a me habe. Nuda facta extra omnem dubitationis aleam sunt collo^ 

 cata, at ilia nodum non solvunt. Complicitae sane difficilesque juris vertuntur quae* 

 stiones: anne mandatum geucralius Titiura caedis auctorem aut socium effjciai? nonne 

 ab ipso Cajo oblata caedis opportunitas obstet, quominus Titius ejus auctor sit? 



Anne veto mercator in taherna, auc medicus inter aegrotos ,. uUam liarum rerum 

 scientiam sibi parant? 



Ultimo denique loco, nt recte dijudicari pdssh rei noxa, videndum, an doIu«^ ad- 

 fuerit, nam forte caussae quaedam allegantur , quae poenam excludant, et de quibus 

 erit judicandum. Ita quaeritur, num dolo deliquerit reus, an culpa? Nutn forte casu 

 tantum peccaverit? atque, in hisce quidem et similibus quaestionibus , in densis laby» 

 ifinthi tenebris oberrat ac flexubus. sannm iltud licet non excultum lumen rationis , 

 Ariadneoque nlo destitutum, nee finem invenit nee initium (2). Quantus hie divina* 

 tionibus et conjecturis patet campus? Alii maleficum absolvent, quod bonum sibi pro 

 posuissct consilium; alii, quod non adeo alterius incommodum, quam suam ipsius 

 sectaretur utilitatem Cs)? s''' » quod consilium quidem naceudi habuerit, omnes veto 

 actionis suae consccutiones non ita perspexerit. 



Quo 



(l) Juratis in Francia quaestio erat proposits, num reus alTquis delinquendl consilium externo »ctu prodf- 

 ^sset. Negando responderunt , quod scilicet delinquendi conatus intus in aedlbus locum ha buisset. Vid. Feutr. 

 ischium, op. r. p. ?i8-, qui universe de bocce argumento consulendus, cap. V. 

 , (*3 Cf. Mittermaier op c. p. 39. 



(j) In Francia de monetae quaercbatur adulteratoribus. Crimea commissum , quin et a sciemibus commi»^ 

 fum esse, dcclarabanc jurati, oocendi vero consiJUum abesse dicebam, quod scUf(et non adeo, at aliis- noce- 



teniy 



