3^ ' F/ "'dl ' N. S U R I N G A R, 



et perpema Dei benignitas summis laudibiis cekbratur, eo consilio, iit sensus jucnfidai 

 Jiiijus benefactoris et fiducia in eo collocaiida augeatur et alatur. Conf. Jo. Ill, i6» 

 Watth. VII. 7, ir. coll Luc. XI. 12. Matth. VI. 9—13, 25—3*. Rom. V. 8. 



Ex rite cognitdhac Dei benignitate, cui omnia debearnus, et a qua omnia sperare 

 nobis liceat , non potest non oriri certa animi persuasio , Deum esse infinite bonum , 

 sanctum et sapientem eimdemque liberalissimum virtutis remuneratGrem , nee non leges 

 ipsius esse aequitatis et justitiae plenas, quae persuasio facit, ut animus amore optimi 

 Nnminis cxirdescat, et nihil ptius babeat^ nihil antiquius, quam, ut ad iilas leges se 

 conformando, Deo placeal. 



Quod igitur denique ad tentiendi et agendi ratlonem, quae e sincere , quo animus 

 Soster erga Deum affectus sit, amore nascitur, hujus amoris cornices indlvulsi sunt 

 ' " A. Pti semus. Hue 



1. Primo loco referimus admirationem et aestmationem Dei, ex primo amoris mo* 

 Biento, rectd Dei cognitione, ortam , qui enim Deum perfectissimum noverit, non pos- 

 sit non in summam ejus rapi admirationem , et quo majores in hac cognitione fecerimus 

 progressus, eo major quoque et rectior sit nctetra acstimatia Dei, qui Optimus est et 

 Maxinius, ac proinde supra omnia expetendivs Rom. XI. 33 — 36. i Joli, IV. 16. 



Hanc Dei admirationem amor sincerus comitem semper habet» Qui Deum araat,^ saepa 

 ^ Deo cogitet, virtutum divinarum contemplatione delectetur, atque in ejus, qui talis 

 est et tantus, summam admirationem rapiatur, necesse est, Gonf. exempla Ps. LXIII. y* 

 LXXIII. 28. CXIX. 4,5. Jes. XXVI. 8,9. 



2, Amori , quo Deum maximi aestimamus , arctissime junctus est gratus erga Deum 

 tinimus. Deum araamus, quoniam pluriraa nobis quotidie largitur bona, et horum adea 

 tgnitio beneficiorunj parit ejasmodi sensum, quo omnia, quibus fri^imur, bona Deo be- 

 nignis^imo accepta referamus Act. XIV. 17, Jac. \, ,17. Rom. L ai> Gratus hie erga 

 Deum animus, qui saepe in N. T. commendatur Eph. V. ao. Col, r. 12. III. 15, 11* 

 1 Thess. V. 18, et adjunctum habet gaudium de usu beneficiorum divinorum Pliil. IV. 4, 

 Rom. XIT. 12. 1 Pet. I. 6 — 8, coll. % — 5. Eph. I. gr, 4, cum yqluptate comeraplatu? 

 immensam Patris raunifici, qui haec largitur bona , benignitatem , suam a Deo dependen- 

 titm et infirmitatera agnoscit x Cor. IV. 7. Jac. I. 17. Luc. XVII. 18, et inteliigit, quan." 

 topere hisce beneticiis ad Deum ea largientcm amandum obstringatur. Gratus porro ani- 

 mus magnitudinem et pretium beneficiorum , praesercim per Jesum Christum nobis par* 

 torum, rite perpeniiit Rom. V. 8, 9. et imrotnsam Dei gfatiaai in iis conspicuara cele* 

 brat Horn. XI. 35, atque ita augetur et confirmatur sensus obligationis , ac studiura 

 DeuBtjt eui par gratia refecri netju'eat, supra omnia amaiidi» 



, 3. Cutt 



