S^ F. G. N. S U R I N G A R, 



ttinem distinxit in vhuinpov ^ rationakm, qui praecipiat, et (pxnoiiSvcv , sensualem, qufe 

 obtemperet ; tenendum eniin , nos non a nobis obligari ad liaec ofiicia praesranda , sed: 

 a Deo, nostro conditore et summo legislatore, ciijus praecepta liomini Ghristiano non: 

 ficet pro lubitu ncgligere. Etiamsi praeterea philautia omnibus naturd sit insita, et O* 

 cero monuerit, amorem erga nosmet ipsos non scriptam, sed natam legem esse, quam 

 non aliunde didicerimus, sed ex nature hauserimus;^ attamen non aiisim statuere, no»^ 

 praecepto, quo nosmet ipsos amare et saluti nostrae prospicere jubeamur, carere posse. 

 Experientia enim et S. Scriptura satis nos edocent, ita depravatam. esse naturam nos- 

 tram ,. ut ratio non semper voluntati imperare possit , tantamque esse afFectuuni vim ,- 

 ut sensuuni oblectamentis vix semper resistere possimus; quare nemo jure dixerit, su» 

 pervacanea esse praecepta , quae insitum felicitatis studium regant atque gubernent. 



Ofliciorum erga nosmet ipsos observandorum eadera ac eorum, quae Deo hominibus- 

 que debentur, est ratio, ut in uno amoris praecepto resolvantur , quoniam ejus vel 

 sunt indicia, vel efFectus. Hunc igitur philautiae cum reliquis officiis nexum breviter 

 ostendara. Omnium erga nosmet ipsos ofliciornm summam Paulus Tit. II. ij.. (de quo 

 loco supra egimus,) temperantiae notione complexus est, et cum temperantia, turn ad 

 incntem, turn ad corpus spectet, et sit studium in usu eorum, quae ad nos perficien- 

 dos faciant, delectum et modum servandi, fons omnium ofliciorum quae nobismet ipsi 

 debemus, dici potest, conf. CI. S. J. van de Wynpersse InsU Philos. Mor. % 293. 



Cum vero amor erga nosmet ipsos felicitatis perfectionisque nostrae sit studium, 

 conplectitur et eos animi sensus,, et actiones illas , quibus- et perfectiores et feliciores 

 evadere possimus. 



A. Quod ad animi sensus, qur in- amore erga nosmet ipsos adesse debent.. 



1. Hue requiritur tiostri cognitio , quam saepe commendarunt Jesus et Apostolij 

 Matth. VIJ. 3, 5. Luc. IX. 55. XVIII. 11, 13. a Cor. XIII. 5. Phil. III. 12. Jac. 

 I» 23 — 25. cujus raaxime ad felicitatem perfectionemque promovendam est necessitas,. 

 nemo enim ad earn pervenire poterit, nisi qui bene perspectum sibi habeat, quaenam 

 ad earn consequendam requirantur mentis facultates, vires, atque dotes, IS-Imh. XXV.- 

 14 — 30. Rom. XII. 4' — 8, quaenam sit imbecillitas naturae nostrae et corruptio, Rom. 

 VIII. 7 — 25. I Cor. XV. 9, 10. 2 Cor. XII. 9. Pliil. Ill, 12, quaenam denique sinC 

 beneficia a Deo inpriniis per merita Jtsu Christi in nos collata, et quis sit verae sa- 

 lmis consequendae modus, i Jo. 111. 1-3. Rom. VIII. 14, 15. XII. 3. i Cor. III. 

 I<5. VJ. I9< Hebr. II. 11. 



•' 2. Ex vera hac, et ad normam religionis Christianae compositd , nostri cognitione ad' 

 jjhilautiam recte gubernandam necessari^., duae profluunt palmariae virtutes , r<!y£r<r«//<» 



sui. 



