KESPO-NSIO AD QUAESTIONEM LITERARIAM. • ap 



ndio Scipione 1. XXIX. c. 26. Sic quoque Seinpronius cos. „ missus in Siciliam ; ita 

 y, in Africani transmissurus , si ad arcendum Italia Poenum cos. alter satis esset." 

 Qiii postquani in insulam advenit , et alia peregit, de quibus Liv. 1. XXI. c. 51. et, 

 ut ex his Coelii verbis intelligitur, expeditionem in Africam paravit. of. Polj^. 1, HI, 

 c. 41. — Celox erat leve navigii genus, mandatis cito perferendis, locis cognoscendis , 

 hostibus insequendis aptum , q.uales duodecim Sempronio datas esse tradiderat Livius ib» 

 c. 17.. 



Fragm. I2» 



Charis. /. II. col. 193: „ 5'«<« diverse accipitur: ivr) tou par. Lucil. Satyr. „ Cut 



„ si conjurer populus, vix totus satis sit." Texent. in AdelphU : „ Satis railii id 



„ habeam supplicii, dum illos ulciscar."^ Item satis pro aequo esr. „ Codius Histo- 



„ riarum prima: commodum esse satis videtur. Nee enim pro sufficient!, inquic 



„ Paulus, accipi debet, sed pro pari et aequo." 



Quem in multis turpiter errasse scribit Lipsius l^ar. Lect. U I. c. 7. iste Gharisius 

 hie quoque male sedulus communi facilique verbi significatione spreta ad inauditam 

 aliquam et a vero alienam confugisse mihi videtur. Quod quo magis appareret, prae- 

 ter Coelii fragmentum cetera Charisii exempla attuli , in quibus singulis pervulgatum 

 suum sensum tueri possit vocabulum satis. Nam apud Lucil. „ Cul populus vix 

 „ totus satis sit," significat: cui vi|( suffidat,. scil. ad eum opprimendumj et hinc de- 

 mum:, cui vix par sit. N-ec servus apud Terent. (^act.ll. sc. a. vs. 15.) id velle 

 videtur: par supplicium ipse pati paratus sum, dum illos ulciscar; sed hacc esse 

 loci sententia cornice ad risum ciendum compositi: levem banc poenam sumsisse cort' 

 icntus era , ut alii animam exstinguam , alium miseris modis lacerem , alii oculos eri* 

 piam, etc. Similiter in Coelio nuUam aliam vim huic verbo tribuendam opinor, ni- 

 si vulgtrem hauc, vel forsan illam huic quam maxime finitimam, qua adjective vet 

 adverbio junctum indicet aliquid boni non quidem eximie , sed tamen probabilem m 

 modum adesse, in quo acquiescl possit. Ita Phut. Poen. act. I. sc. a. vs. 73: „ S"a» 

 „ tis bene ornatae sumus" Cic. de Off. 1. II. c. 25: „ satis bene pascerc." Eoque 

 sensu etiam in malis rebus usurpatur: ut Terent, Andr. act. I. sc. i. vs. 104. „ Sa* 

 „ tis cum periclo." Atque ita simpliciter apud Coelium intelligendum puto : ut huic 

 quidem adjectivo conjunctum vel parum vel nihil sententiam augeat„ idemque fere «ir^ 

 ac si scripsisset: „ Commodum esse yidetur.''^ 



Commodum T, ut t Lcxicis notum est, cym de tempore, mm de loco diciturj his* 



D 3 4«« 



