RESPONSIO AD QUAESTIONEM LITERARIAM. jr 



mtim sententiam interponere liceat , veros superlatives esse putem, eo inprimis argu-- 

 mento motus, quod eorumdem norainum comparativi occurrant. Quos idcirco nonnul- 

 li pro positivis usurpasse videntur, quoniam haec vocabula dexter et sinister natura^ 

 sua quamdam oppositionem continent; ut quicunque dextrum dicat, siraul aliud si- 

 iiistrum intelligat, quocum illud quasi comparetur. Kane oppositionem proclive fair 

 simili exprimere terminatione, quae comparativis dari solebat ; idque non tantum Ro- 

 niani fecere , Suer. a Perizonio laudatus , Galba in Cic. ad Div. 1. X. ep. 30. et Oy/(/, 

 Metam. 1. JI. vs. 138. 1. XII. vs. 303, sed Graecorum »fwrtplq forma sua comparati- 

 vum refert, ac frequens ap. Horaerum est xtipi h^irepfj.. Quin nostro sermone haec 

 vocabula comparativorum more terminare solemus, regter, linker y cum ceterae gentes 

 ipsique Romani cultiores (2) formam positivam sufficere existimaverint , quippe cui 

 jam sponte inesset ilia oppositionis vis. Neque alia fuit origo superlativi dextimus,. 

 cujus si naturam spectes , non penitus idem valuerit, quod positivus dexter^ sed id 

 babuerit superlativi proprium,. ut indicaret aliquid unum omnium maxime in dextra- 

 parte situm esse. Itaque non dixerint unius hominis dextimam manum y vel duarum. 

 rerum aut. hominum alteram dextimum , sed dextrum , illud autem de pluribus usur-- 

 paverint, v. c. de ternis viis, ut est ap. Varronem. Qua tamen in re nescio, an ra- 

 tionem usus refellat: certe in Sallustii , quod attuli^ exempb apud dextumos simpli- 

 citer significare videtur in dextra agminis parte,, 



Fragm. 14*.. 



Prise, 1. VIII, p. 104..: y^ Sentio ncutrum, ex eoque assentio et assentior, disseniiff er 

 ^ dissentior in una eademque significatione inveniantur. Coelius in prima: qui in- 



„ TELLIGUNT, QUI FACIUNT , DISSENTIUNTUR.'* 



Hoc tragm. quo pertineat , viderc difficilius etiam est, quanr antecedens. Ncc operas' 

 pretiura facturus mihi videor, si in his tantis tenebris bonas boras perdiderim. Suspi- 

 cari quis possit, sermonem esse de statua quadam aliove artificio , qua in Ire v6rbum 

 intelligere proprium est. Exemplis abundat una Ciceronis oratio in Ferr, act, IL. 

 or. 4, V. c. c. 2. „ ingenibsum atque intelligentem ; " c. 14. „ hoc nescio quid nu»- 

 „ gatorium scicbam esse, ista intelligere;'* turn c, 15, 43, 44. Eorsan igitur in arti'^ 



lXi»- 



^2) Non quo N^sonem cultiorum mimero eximam; sed is poeta fuit, quod genus rarioresi, 

 teu vetustate obioleus, seu uovicace insoleiKiore& vahorum formas amac. 



I 



