RESPONSIO AD QUAESTIONEM LITERARJAM. 87 



S- 15. 



Quod ad historicos attinet , qui eandein ac Coelius historiae partem tractavs- 

 rOfir, haec sufficiant. Neque is sum, qui me omn'a nostri vestigia reperisse exisd- 

 mem , cum id neque vires meee sinerent, neque Coeliani operis naufragiura. Sed^ 

 Slim alii quoque scriptores , in quibus Coeliaria latere nolim negare. Quomodo eiiitu 

 pfobari posset, aut Virgilium (qui Coelio fortasse credidii Aeueid. 1. 10. v. 145.) 

 aiit Gellinm Pliniumqne , quorum uterque nostri opus adhibuit, aut denique Graiq-- 

 maticos nunquam tacite Coelii auctoriratem esse secutos ? Loca tatnan, quibus id' 

 factum est , qui indagavcrit et verisimiliter indicSrit , ei cum diligcntiae palraam , 

 tum vero acuminis facile cor.cedam. Equidera majoris illud difficultatis minorisque 

 utilitatis ducebam, quam ut in eo faoTws honw e oHsa wefem.-- Nam, quod in historiae 

 scriptoribus aliquo certe modo procedit, ut videamus an in scriptis ipsorum res me- 

 morentur, quae item in Coelii fragraentis reperiuntur; idem in Grammaticis fieri nc« 

 quit, qui paucissima semper, quiii etiam saepe unum modo verbuto, de quo agant, 

 arripiunt. Praeterea Plinius Gelliusque fontes suos indicare solebant; Grammaiici etiatn 

 debfibant: quippe quorum doctrina in. p^'ijuis auctoritate nitatur.. Itaque hac quidetn 

 in re negligcntiae reprehensionem deprecor, videorque milii lioratio obtemperdsse , qut 

 virtutem ipsam vetat ultra quam satis est, peti.. 



Ne teraere in Zonara finem fedsse videar , observandum est post ipsura per 

 l^ngisfimam acnorum eerieni nullum exstitisse , qui historici notnine dignus es« 

 set. INam barbarorum vires quo magis creverunt, eo magis artium literarumque cul- 

 tus imminutus est; donee doctrinae caeteris Europae partibus puisae Consraatinopoli 

 sedcm quaesiverunt. Sed ibi etiara in dies minus colebantur, et qui ipsarum diceban- 

 tur studiosi, malebant tempus inanibu* disceptatiimculis terere et in obscurae philo* 

 sopbiae spinis ac dumetis haerere, quam gravioribus majorisque utilitatis rebus ope« 

 rari. Qui autem historicos se dici cupieibant, ii aut jejuna rerum suarum enarratio* 

 ne, aut ^aucti viri vita conscribenda , aut alio religiose vel superstitioso potius tractando 

 argumento ad veterum laudem pervencuros se esse putabant. Nulla erat styli aut ele- 

 gantia aut ubertas; nullus fontium delectus, nulla historicae artis umbra: ad An- 

 naiium Maximorum formam res sehsim sensimque redibat. Itaque satis superque, 

 opiuor, apparet, in ejusmodi scriptis Coelii neque fragmenta esse quaerenda, neque 

 vestigia repcriri posse, et mcdii aevi reliqums a me esse omictendas j cujus quidem 



no- 



