toriae naturalis quacstionibus , ubi plane cohibere ingeniam et abstinere conje- 

 cturis durum sit ct nimis inhumanum. lis quidem polarium regionum incolis , 

 quibus adspectum solis per plures menses istorum locorum situs adimit , in ip- 

 sa ilia tam diuturna nocte aurora tamen borealis adest , cujtls coruscante lu- 

 mine uti iis licet, dum solis reditum cogitant et longum, quern exspectant, diem. 

 Ka nobis has verisimilitudinis veluti scintillas vindicabimus , donee omnem cali- 

 ginem discutiat, et occultissima quaeque aperiat inque lucem proferat aeternitas. 

 Aeternitatem dico? Ita sane est. Ad banc enim ut optimus quisque proficisci 

 cupit, sic maxime eam cogitat qui in contemplanda rerum natura animum ex- 

 cercitavit, et in veritatis inquisitionem omne studium dmnemque operam contu- 

 lit. Praeclare enim Cicero » est, inquit, animorum ingeniorumque naturale 

 quoddam quasi pabulum consideratio contemplatioque naturae; erigiraur; ela- 

 tiores fieri videmur j humana despicimus , cogitanlesque supera atque coelestia ,, 

 haec nostra ut exigua ct minima contemnimus. 



Ego vero A. A., quamquam minime confectus orationis campus est, tamen 

 pro temporis ratione satis dictum esse arbitror, ut quodam modo intelligatis 

 quibusnamin officiis cernatur ilia, quam in naturae interprete requirimu^, Ve- 

 ritatis inveniendae diligentia. Verum non investigatione tantum sed etiam pro* 

 fessione veritatis continetur diligens ipsius studium. De hoc autem officii ge- 

 nere separatim dicere non videtur necesse. Quibus enim Veritas ita cara est , 

 ut in ejus investigatione omne studium oranemque operam ponant , hosce pute- 

 mus parum curaturos quid aUi de hac ipsa sentiant? Imo e nulla unquam re 

 majorem delectationem capiunt quam cum errorem ex hominum animis evel-- 

 lere aut veritatis vim in illos transfundere possunt. Ipsa autem naturae con- 

 templatione et investigatione ita excolitur atque acuitur veritatis sensus, ut dein 

 in totius vitae cursu , in omnibus et dictis et factis miro modo elucescat. Ita 

 profecto est A. A., praeclara quaevis et pulchra exercitationis assiduitate co.n- 

 parantur! Quid autem pulchrius excogitari potest quam illud vitam imp en- 

 dere vero , aut quae tandem laus magis expetenda ilia videtur, quam tribuit 

 Attico Nepos: mendacium neque dicehat ^ neqiie pati poterat? In omni- 

 bus enim vitae humanae officiis nullum reperies quin veritatis amore nitatur j' 

 sine quo virtus non virtus sed turpis potius atque odio dignissima virtutis simu- 

 latio est. Nulla enim virtus sine justitia esse potest; est vero justitia in fide 

 posita; haec ipsa nititur veritate. 



