t) R A T I O; 



^7 



laboris socium esse voluisti! Quodsi nunc impensiiis me tibi commendarem 

 foret sane quod de humanitate , qua me prosecutus es , detrahere aut diffidere ' 

 viderer. Hac enim spe erigitur animus fore ut tuis consiliis numquam non frui 

 mihi liceat; una hac spe nitor, hac ducor cum munus meum auspicor! Diu 

 te incolumem et vigentem servet Deus, in gloriam academiae et patriae! 



Neque vos mihi practereundi estis celeberrimi viri, voorsti, clarisse, pal- 

 mi , siEGENBEEKi , quorum omnium tanta in me exstant benevoli animi testimc- 

 nia , ut mUii hie in vcstro ordine non defuturos esse fautores intelligam ! Uti- 

 nam etiam kemperum , virura non sine lacriniis nominandum , alloqui hac hora 

 possem. Sed reprimam me , neque sinam , ut mei privati doloris commemoratio- 

 ne gravissimum vestrum omnium vulnus recrudcscat ! 



Te vero uylenbroeki , quocum junctus sum longo usu , iisdem studiis , mo- 

 rum similitudine, te inquam alloqui mihi dulce est! Quam coluimus in hac 

 academia commilitones amicitiam , eamdem colamus et alamus in eodem ordine 

 eademque scientiarum.facultate collegael 



O Faustum et felicem hunc diem , qui te mihi reddit Frater conjunctissime , 

 amice integerrime , collega exoptatissime ! Reliqua scilicet omnia cum mihi in 

 oblato munere accepta et grata sint , studiorum genus , vitae institutum , ipsa 

 haec amplissima musarum sedes, hoc unum ingratum mihi et durum videlur, 

 patrem senem relinquerc et deserere, qui in me praxeos suae adjutorem jam isi- 

 bi paratum esse speraveratj matrem quoque carissimam, cujus in nos amore 

 nil potest excogitari majus aut eximimn magis ; fratrem porro vere pium, me- 

 cum et amicitia et omni voluntate sententiaque conjunctum , ceteros denique 

 nostros tam multos atque tarn caros! Compensatur vero cum hoc dolore non 

 nisi gaudium quod percipio cum te mihi redditum videam , a quo aegre abesse 

 me passus sum! Quodsi igitur tibi (neque aliter sentio) tantum sit quantum 

 mihi horum carissimorum capitum desideriura , id agamus quaeso ut nobis in- 

 vicem commune hoc nostrum desiderium leniamus , et vitam efficiamus quam 

 suavissimam , humanitatis , amoris , officii plenam ; ita intelligent hi nostri non 

 minus se a nobis et coli et diligi ctiamsi absint a nostris oculis , nosque urbem 

 tantum mutasse non animum perspicient ! 



Tandem ad vos me converto , ornatissimi hujus academiae cives , commili- 

 tones exoptatissimi! Nonnullos in vestro ordine superesse video, quorum an- 



qt:„:yv .^ii oiajtjuv .Q :u .- .yjq tea 



