,8 JAN I VAN DER HO EVEN ORATIO. 



tea et sodalis et amicus fui. Horuni animum munus , quod mihi oblatum esl^ 

 quodque hoc soLenni die auspicor , a me alienasse non spero ; meum certe ab 

 iis animum haud alienasse sciant! Vobis omnibus, quibus et ante notas fui;/ 

 et quos nunc primura video et alloquor studiorum et honestlssimi laboris me 

 socium ofFero , quo doctiorcs et pracstantiores facile multos reperietis , qui vero 

 magis vestris commodis inservii^e, vobisque prodessc vclit neminem. Studio- 

 rum autem genus quod mihi expetivi , quamquam non is ego sum qui omnibus 

 aliis anteponam, elegi enim non quod optimum sed quod mihi accomodatissi- 

 mum visum est , id tamen dicere non dubito , quod magna testium copia et 

 dignitate , ubi opus esset , comprobare possem , perscrutalione naturae turn iftf 

 credibili modo delectari animum, tum eiiam ad Dei cultum, ad vitae constan* 

 tiam, ad humanitatem, ad omnes denique virtutes conformari et aptiorem 

 reddi. Ita naturae contemplatio mystagogi cujusdam munere fungitur , quo 

 spvetis hurailibus atque abjeclis omnibus, ad divina quaevis et praeclara mens 

 humana, ducitm*. Quid statis igitur commilitones optirai , qui eadem haec stu- 

 dia diligitis , quibus ego delector ? Jungat nos idem studii genus , idem naturae 

 invesdgandae ardor , eademquc cogitatio non nobis nos solis esse natos sed 

 acadeiniae , sed patriae , sed universo generi humano, Ita annual precoK 

 coeptis nostris faveatque Deus Optimus Maximus ! 



n I X ir 



ERRATUM. 



Pag. 7. lin. 9, virtutem leg, virtutum 



