y, a Y a o II • ■ e y j zn .-^ u 



■T;irn.:3 i;ir:7 uhtl :,f\ .. if'j^ Iff iTr-.rH 



J Hud in hac terra versantibus nobis a Deo tributum est munus , uf cum in 

 rebus humanis omnia manca esse imperfectaque vidcamus , animum a terres- 

 tribus istis avocare et pei'fecta quaedam rernm summoque exemplaria ment« 

 possimus et cogitatione complecti. Quo quidem munere an ullum aut maius 

 aut melius miseris mortalibus datum sit, equidem dubitaverim. Hoc enirri, 

 dum spe melioris vitae sustentatur animus, humana contemnimus, caclca- 

 tia spectamus , crigimur, a pravis abduciraur, ad optima quaevis concitamur. 



Neque tantum praeclara haec rerum perfectissimarum contemplatio opti- 

 mam docet vitae recte beneque degendae rationem , verum etiam haec ipsa ar- 

 tium scicntiarumque studia , quibus adeo delectamur , quo sint pacto ab ho- 

 mine immortali colenda, una indicat. Nam cum alii corpori serrientes, ox 

 iis quaestum sibi quaerere sordid um cupiunt atque lucri tantum causd scien- 

 tias diligunt, alii inancm quandam nominis celebritatem sibi expetunt, quae 

 et obruitur hominum interitu et oblivione posteritatis exstinguitur , is- cui per- 

 fecta obversatur scientiac species , non corporis , sed animi causS ipsam dilr- 

 git , nee mortalem sibi quaerit nominis famam , sed veram , neque h-ac parvd 

 terra , neque hoc exlguo temporis spatio circumscriptam immortalitatem. 



Quae quoties reputo A. A! toties magnopere cormnoveri me sentio; Itnqiie 

 hoc primum, hoc ultimum in liisce st'udiis spectandum est, ut verae fandqni 

 fiamus immorlalitatis participcs. O praeclaram hominum sortem, qiiS, quam 

 omnibus fere rebus anteponimus scicntiam, ea aliquando potiamxir perfecid 



A 5 at- 



