i4 C. PRUYStanderHOEVEN 



naturae colorib us , pictorum arte , expressit; ex recentioribus vero ioannes 

 ERNESTUs wiCHMANNus, cuius in morbls forma [similibus at dispariiii'* 

 dole inter so (X)nferendis collocata opera omnem promeruit omnis posteritatis 

 laudem. 



. Altera ilia medendi pars, quae appellatur Prognostice morbommqae even- 

 turn praesagire docet , ut plurimum habet difficultatis , sic a plurimis pessime 

 ncgligitur. Utrum vero alia sit magis ad medici sive existimationem , sive 

 auctoritatem , seu fidera adcommodata, iurc merito dubitari posset. Est 

 autem eius vis maxima in signorum posita interpretatione , qua ex iis , quae 

 adsunt, ea, quae futura sunt, e longinquo praevidere docemur. Praecla- 

 ram banc divinandi artem veteres praesertim coluere. Nemo tamen maiori 

 studio, quam hippocrates ille cous, qui, si in reliquis laudibus nonnul- 

 los habuisse pares censeatur, in Mc omnibus supCTior exstitit. Is enim in 

 ca, quam wfovotuv dixit, comparanda praeprimis medici operam et stadium 

 coUocandum esse existimans, ipsius rationem non tantum omnium optime 

 perspexit, verum etiam summum quoddam posuit principium, quo, tan- 

 quam fundamento , omnis baec prognostice nititur. Hoc autem principium 

 a valetudinis secundae cum advcrsd valetudine duxit comparatione , ita ut, 

 quo aegrorum fades, decubitus, somnus, mores illis sanorum faerint dissi- 

 niiliores , eo gravioris fore morbi periculum praeceperit. Quae , ut legitime 

 iieri posset com paratio, actionum naturalium, mira arte, expressit imagines, 

 quibus , tanquam vitae perfectae exemplaribus positis , quo sint pacto signa 

 futurorum intclligenda , et bonorum malorumque ineunda ratio, apparcrct; 

 Simul vero et communia et propria intucri iussit , neque a signis valetudinis 

 optimae universalibus tantum praesagia petcrc , verum ab iis quoquc , quae ad 

 propriam cuivis pertineant valetudinem. Abhacveterum prognostice recentio- 

 rum nalaest sejneiotice , in qua signa non coniuncta ponuntur, tanquam in 

 tabulS, sed distracta divulsaque, ut in catalogo. Quae qnidem recentiorum 

 semeiotice tanto minorem habet et dignitatem et auctoritatem , quo minor 

 iidcs habenda est singulis , quam universis. Ea nimirum est veterum prae- 

 stantia Graecorum , ut quamcunque artem tractarent , summam illam cxpri- 

 incrcnt pulcritudinem, cuius in mentibus infixam specicm tenebant. 



Hoc jgitur pulcri sensu imbutus sit oportet optimus ille , quern mente com- 

 pleclimur , aque Coo illo pelat divinam banc praesagicndi artem. Quam si 



