»g J. J. ^Bfe J O N G H, 



s "iSif Si quis vidertt, Patres nOnuulli verterunt , si quis acit vel sciat. Praeiverbt 

 Vulgatus Interpres; recentiori memoria secutus est Erasmus. Haiic notionem intei- 

 pretes illi fortasse hoc loco assumserant^ quoiiiam judicarent, multa hominum pec- 

 cata oculis noii videri, et omnino occulte fieri posse > ut tecta mAueeat. Aor. 2. ISsv 

 freqncntioii usii videndi habet signiGcationem. Non raro autem ponitiir pro cogno~ 

 jscere y intelligere , et non tantum ad conspeclum. oculorum , sad ad ciijusciin({iie ge- 

 neris' perceptionem i-efertiir , sive ea oculis fiat, sive auribus , sive ralione et animi 

 sensibus ( i ). 



'A5fA(J;:y x'jTou, Quaeri potest , utrum b. 1. inlelligatur Judaeus infidelis , an Chri" 

 stianus. Negari quidem neqiiit, variis locis N. T. vocem a,te>.<Pov occurrere , ubi de 

 Judaeis sermonem esse oralionis contextus suadere videtur: cJI. Act. II , 29. Ill, 17, 

 22. XIII^ 26. Rom. IX , 25. Is vero vocis usus cum a loquendi consuetudine Joannea 

 prorsus alienus esse A-ideatur , non possumus non eorum potius amplecti sentenliam, 

 qui censeant h. 1, intelligi fratrem religionis vinculls junctum, Cbristianum ergo, cui 

 i'ratres propter sacrorum communionem , cum maxime succurrex'e oportebat , Cpnf. 

 GroUus. Brinkius, addito proil. avTcD, earn interpretationem magis etiaiu confirmari 

 putat. 



'A[/.»pTAVCVTX T/y KfixpTixv f/.ij TTph? SxvxTOV. Phi'asin illam, Hebraismis a Vorstio an- 

 numeratam , ex usu Hebraico explicare nolult Wollius , qui contendit, earn potius 

 eniphasin quamdam secum ferre , ac scriptorum Graecorum , et optimornm quidem , 

 auctoritate , sententiam suam defendi posse (2); alii conti-a copiose demonstrare 

 conati sunt, Joannem scribentem sex'moue Sjriaco usum fuisse, neque tamen puro vel 

 genuino , sed dialecto ista adulterina , quae multa admiserat aliunde derivata (5). 



Quidqnid bujus rei sit, (nam litem illam dirimere, neque vires meae sinunt, neque 

 instituti ratio postulare videtur), formula ilia mirifice cum Hebraeorum loquendi ra- 

 tione con venire videtur. Pertinet enim verbum i^iafl ad vei'ba intransitiva , quae 



t T 



quidem usn proprio accusativum non regunt, saepc tamen euin recipiunt , quando 



V. 



(1) Schoetgenius, Schleusnerus et Brettschneiderus in Lexicis multa esenipla attulerunt. 



Qiy QMtavis cnim haecce constnictio, in qua praecedenti verbo ejusdem formae substantivum adjungitur, op- 

 timoruni auctorum exeinplo probaii possit. (v. c. imx^itt fouhtJut, apud Platonem, in Conv. Oper, P. II. §.20, p, 

 389. exedit. J. Beckeri. wfuunrai >miawi apud Herod. Halic. Hist. Lib. VI. §. 12. et l^Si iZfirapud Lutianuin in Ti- 

 'Kone i, 33. aluiquc. Cf. etiam Catulli ad Sodales , carmen. XXXVII. vs. 13. 



Pro qua milii sunt magna bella pugnata. 



attamcn ob sequcntem pbrasin ^(U Siictm, a Graecorum consn-uendi ratione alitnam, liaud verosimile est, Joanrem 

 In caeteris Graecorum morem sccutum est. 



Cs) CfF. Grotius, in Introd, in Euang. Joannis, Stronck. in spec. laud. Kulnoel. in Prolegg. ad Euang. Joar.ni 

 pag. 8tf, seqq. 



