m J. H. HOLWERDA 



eoncctTamus, intellectum et sensus ea, cfua volnnt, ratione esse idem, tamen illuj 

 ulem , fjuatenns est intellectiis, Xoyialv erit, quatenus sensus , semper maiiebit H^.cyovr 

 Et hoyiy.lv non posse comprelienclere quod est oixoyov , fam snpia \idimiis ( i ). 



c. Deinqne , fntellectus f])se se non potest compreBendere. Nam si intellectns 

 se ipse compreliendit, aut tolnm se comprehendet, aut per partes , iJ est, quaeJanx 

 jpsius pais alterEfm j^^^'^em compreTiendet. Prius fieri nequit. Nam si totus est 

 corapreTiendeiis , quid erit, quod comprehendatur? Neque altera pars alteram par- 

 tem poterit compreliendere. Nam aut totam illam alteram partem comprehendet, 

 aut I'urSUs eam per partes cTiplorabit. Si totam, eandem habeblmus difficultatcm , 

 pereunte eo, quod conipreTiendatur r sm altera inieirectus pars alteram rursus per 

 partes cognoscat , rogamus , quanam re tunc ipsa comprehendatur , atque sic in infi- 

 nitum , ut semper quaed^am intellectus pars incomprehensa maneat (2). Deinde si 

 rntellectus se ipse comprehendet, simulelfam locum, in quo est, comprehendat, ne- 

 cesse est. Omne ennn, quod comprehenditur , cum loco comprehenditur. Non au- 

 rem Iccus , in quo ipse est, cognoscitur ab intellectu ; ut patet ex iiiGiiita jjhilosopho* 

 rum hac de re hxCpuvlij!. (0). Ergo intellectus se ipse non comprehendit (4). 



Haec e VII. Sexti Empirici adv. Math, libro retulimus : in secundo autem Fyrrho* 

 Biarum Hypotheseon diyersam aliquantum rationem secutus est, quam breviter expo- 

 neraus. Constat homo corpore et animo: atqui utrumque comprehcndi nequit: ergo 

 neque homo. Cum autem ostendit corpus esse incomprehensibile , eadem dicit , sed 

 brevius, quae mode ex liBro adv. Math. VII. attulimus. Animi incomjjrehensibili- 

 fatenr ita fere probare studet. Magna est inter philosophos de ainmo drssensPo, qnae 

 aut dijudicari potest, aut non potest: si non potest, perse seqiiitur animum esse in- 

 Comprehensibilem : sin potest, dicant, quanam ve dijudicelur. Minime scnsibus, 

 nam animus est intel'ligibilis , non sensibilis. Neque intellectu, nam de hoc major 

 eliam est controversia ,. quam igitur prius dijudicarf oportebit. Aliler cnim id, de 

 quo major est quaestio, dijndicaret et confirmare't id, de quo mtnor est quaestio. 

 Quo nihil absurdius. Ergo animus est incomprehensibilis ( 5 )• 



Ex omnitus, quae hactenus diximus, Sceptic! id effici arbftrabantur : liomrncnr, 

 cnni sit dviTivo-i^rog et «;c«riA',j3rTflf> res dijudlcare non posse, uullumque adeo esse cri~ 

 tSrium a qtio. 



Sed demus ,. homiuem compi-ehendi posse, famen probart non potest, in ipsa 

 veri critt-iium esse positum. Nam is, qui id dicit, aut simplici utitur affirmalione , 

 aut demonstiatione : si nihil aliud y quam, nude affirmat, fidem non mei-etur j nam 



co- 



(l) Sext. F.mpir. adv. DTath. VIT , 305—309. C^) 1.1. 310—31^. 



C S ) Variis philosopliorum de anrmo ejusque scdc ophiiones rccensuit Clc. Tusc. Qitaest. 1 , 9. PscudcPlittarch,. 

 it Placlt. Philos. IV, 2. p. 283. C4> ^^^- ■£»<?'''• "<'"• Math, 313, 



C5) Sext, £mpir. P. U, II, 29 — 33, 



