^o J. H. H O L W E R D A. 



genio ( 1 ). J' Non atlendendum est ad laLorem , quem in quaerencio verd posue- 

 ruiit Dogmatici, nam omnes laboriosi fiierunt et diligentes , cum vero dijudlcando 

 operam darent (2). c. Non atlendendum est ad ingenium , nam omnibus ingenii 

 laus tribuenda est (5). Praeterea difficile est, ut alterum altero iiigeniosiorem esse 

 ostendamus. Nam de hoc magna est sententiarum discrepanlia, aliis huic, aliis illi in- 

 genii principatum deferentibus. Deinde licet alicjuem cognovissemus , omnibus, qui 

 fuerunt et sunt , ingeniosiorem , tamen hie ne sic quidem fide dignus erit , nam 

 nescimus, an postea futurus sit aliquis hoc ingeniosior et prudentior. Quod si fiat, 

 primum deserere , ad alterum conferre nos oportebit. Rui'sus fieri potest, ut aliquis 

 «xistat secundo illo ingeniosior , atque sic s'k; xTreipov. Denique omnes hi consen- 

 surine sint inter se, an diversa tradituri, non constat (4). Sed demus statui posse, 

 quis sit omnium ingeniosissimus , nihil magis proGcitur. Nam qui sunt ingeniosi , sae-- 

 pius non verum defendunt sed falsum. Vidimus saepe oratores multitudini falsa non 

 modo proponentes , sed etiam persuadentes. Quidni igitur in philosophia qui ingenio" 

 sissimus esset, ita falsam opinionem defendei'et, ut vera esse videretur ? Qui autem 

 sunt hebetes et tardi non possunt persuadere, etiamsi vera defendant ( 5). d. Noa 

 attendendum est ad consentientium multitudinem. Dixerit aliquis : at illius probabo 

 sententiam , quam probari plurimis videro. Frustra. Nam qui aliquam sententiam 

 defendunt numero pares sunt iis, qui eam rejiciunt, v. c. Aristoteli«is Epicurei, Epi- 

 cureis Stoici. Nee ullus fuit philosophus, quin multos haberet discipulos, qui ipsius 

 sententiam defenderent. At, inquiunt, hoc est quod volumus, illi philosoj)ho assenti* 

 xnur, cujus doctrina plurimis probatur. Sed, o boni , videatis, n« uno acuto viro facile 

 innumeri stulti vel hebetes assensum praebeant; rari enim ingeniosi, imprudentes plu- 

 rimi. Deinde , si attendimus ad plurium consensum et testimonium , ducimur ad id , 

 quod proposito est contrarium. Nam semper qui de aliqua re consentiunt numero in» 

 feriores sunt il«. qui de ea dissentiunt. V. c. iis, qui in Zenonis sententiam conveniunt, 

 opponimus et Epicureos et Peripateticos et Aoademicos et omnes omnino, quotqnot 

 sint philosophorum sectae. Igllur mul to major em numerum inveniemus eorum, qui Ze- 

 nonis sententiam improbant quam eorum, qui probant; et sic cuivis aliquid slatuentium 

 multitudini opponimus multo majorem e reliquis sectis turbam, quae in eo improbando 

 consentit. Denique, quod arguroentnm latissime patet, qui de aliqua re consentiunt, 

 •ut unam habent eamdemque ^txCartv , secundum quam consentiunt, aut diversam. 

 Si habent diversam, non possunt consentire , sed necessario dissentiunt 3 sin unam 



earn-* 



( I ) Sext, Emplr. 1. 1. jai — jaj. C a 5 -S'*'- E'"pl': I. I. 384* 



Cs) Sext.Empir. 1.1. 325. (4) Scxu Empir. P. H, 11, 3«— J«» 



<* ) Sext. £mfir. adv. Math, VTI, 326, P. H. II, 4a. 



