RESPONSIO AD QUAESTIONEM LITERARIAM. 7S 



nihus, tamen intellectus, has affectiones perciplens non percipit res externas. Nam 

 quod simile est alicui rei, diversum est ab ilia re, cui simile est. Si igltur intelle- 

 ctus cognoscit ea , quae rebus externis sunt similia , non cognoscit res externas , sed 

 ea quae ipsis sunt similia. Quemadmodum igltur is , qui ignorat Socratem, cum So- 

 cratis imaginem viderit, nesciet an similis isti, quam vidit, imagini sit Socrates: sio 

 intellectus ad sensuum ttJcSh se convertens , cum res externas non viderit , nesciet , 

 utrum illae toT? ir»6s7i sint similia , nee ne ( 1 ). 



Opponitur a Dogmaticis , quod saepius inculcare student ( 2 ) , non separari opor- 

 tere differentes illas animi partes , rationalcm et irrationalem. Nam ut mcl simul hu- 

 midum est et dulce, sic animum duas habere sibi invicem adversantes {»vTi7rxp^y.c6' 

 ffK?) facultates, alteram rationalem, irrationalem alteram. Quarum ilia movetur ab 

 intelligibilibus , haec sensibilia comprehendit. Unde ineptum esse, qui dicat, iutel- 

 lectum , sive universe animum, non posse comprehendere alteram harum rerum diffe- 

 rentiam. Nam cum diversam habeat ^itxSeatv, etiam vim habeat necesse est utriusque 

 comprehendendi. Haec ita solvuntur. Consistant hae duae facultates in eadem es- 

 sentia; sibi invicem advei-sentur ; totum pervadant animum ; nihilominus diversi sunt 

 generis, ita ut haec sit aliud , aliud ilia. Et sic multa, quae in eadem materia sunt, 

 diversam habent naturam. V. c. gravitas et color quamvis in eodem sint corpore, 

 tamen quam maxime difFerunt. Sic igitur facultas ilia rationalis , licet sit conjuncta 

 cum altera irrationali , tamen potestate ab ea differt. Quo sequitur, eas similiter mo- 

 veri et affici non posse; nam tum, utramque unam fieri oporteret; et rationalem qui- 

 dem irrationalem, cum sine ratione afficeretur; irrationalem vero rationalem, cum ra- 

 tione moveretur (5). 



Alii autem illud , per utrosque, sensus et intellectum, verum judicari, ita interpre- 

 tantur , intellectum sensibus uti tamquam foraminibus , per quae prospiciens ipsa per 

 se res externas comprehendat. Quae ratio stare non potest. 



Nam si intellectus eo modo res externas apprehendat, necesse est, ut eas, tam- 

 quam evidentes ( ivxpysT? ) apprehendat : atqui nihil est evidens : non igitur fieri 

 potest, ut verum quod in rebus externis est, apprehendat (4). 



Assumtio , nihil esse euidens , ita probatur. Evidens , rh ivxpys? , intelligimus id • 

 quod ex se ipso comprchenditur , neque ullo alio indiget, quo probetur : ri i^ sxii- 

 T«u ?.xfil3xvo(ir^ov xx) fiyilsv XP^^ov tU TrxpxcrTXiriv^ Nihil aulem ex se ipso comprchen- 

 ditur, sed ex illo, quod ei&cit , TTxhi. DifFerunt autem , ut vidimus (5), ttxSoi; et id, a 



quo 



C I 3 Sext. Empir.adv. Math. VII, 337, 358. C^) Sext. Empir. adv. Math, VII, 3C7. supra p. 67. 



Cs) Sext. Empir. adv. Math.Vll, 359 — 3(19. ''4) Sext, Empir. ady. Math, VII, 364, 31J5. 



Cs) 5i*^ Empir, ady. Math, VII, 357. cf. supra pag. 74., 



K 2 



