78 J. II. H O L W E R D A 



neque a sensu diversum erit. Quo facto to ■^ysfioviKov erit uXoyov. Sin diversam , turn 

 quae iu Viysnovix^ orietur pliantasia differet a C(>xvTX7Ti^ , quod earn efFecit. Quo iterum 

 mihil absurdius. ' 



JN"ulla igitur phantasiae deflnitio stare potest: itaque hucusque nuUam ejus habe- 

 mus notioncm; quo sequitur, earn etiam esse incomprehensibilem. Quod etiam alio 

 argumento effici licet. Nam secundum Stoicorum deiinitiones phantasia est TrdSog >Jye- 

 fiOvtxoZ, illud vero ^ysfisvixiv comprehendi nequit propter intinitam, quae de eo est, 

 iixipuvlxv: ergo neque hujus ira^og, i.e. phantasia, comprehendi potest (i). 



11°. Sed concedamus , phantasiam et intelligi posse, et comprehendi, nihilominus 

 affimare non licet, res secundum eam dijudlcari et posse et debere. 



Nam intellectus non per se rerum externarum phantasias accipit, sed per sensus : 

 sensus autem, ut jam vidimus, non ipsas res externas comprehcndunt , sed tantum 

 sua ipsorum :r«5>j: phantasia igitur ad liaecce ttxC-^ pertinet , non ad ipsas res exter- 

 nas se applicat. Igitur qui secundum phantasiam judicat, is tantum de sensuum jra- 

 J£«-/, non de rebus externis judicat (2). At, dicat aliquis, intellectus per sensuum 

 cr<i5;j res externas dijudicat, quoniam ilia ir/kitj et res externae inter se conveniunt 

 et simllia. Sed unde tandem intellectus novit , ea similia esse ? qui neque ipse per 

 se umquam cum reb<is externis aliquid habeat commercii, neque a sensibus de earum 

 uatura ceftior fiat. Quod abunde ex illis dubitandi modis apparet (3). 



Deinde phantasia nihil aliud est , nisi effectum { tx'TroTs^sa-fix) ejus rei, quae sub 

 phantasiam cadit , cpxyrx^TOu. Igitur intellectus ad phantasias se conferens com- 

 prehendet, non ipsas externas, quae sub phantasiam cadunt , sed ipsarum effe- 

 cta ( 4 ). 



Si quis dicat, intellectum se rebus externis appiicare secundum motus aut aflectiones^ 

 quas illae res efficiant, easdem, quas supra , movebimus dubitationes. Nam aut eaedem 

 sunt uostrae phantasiae ac res externae, aut similes. Et eaedem quidem, ut sint, fieri 

 non potest. Quis enim dicet, eadem esse causam et effectum, Phantasiae autem sunt 

 rerum externarum effecta. Sin similes sunt, turn, quia- id, quod alicni rei simile est, ab 

 hac ipsa re differt, sequitur, intellectum tantum posse cognoscereea, quae rebus exter- 

 nis, sub phantasiam cadeatibus, similia sunt, non autem res externas sub phantasiam 

 cadentes. Quomodo enim intellectus scjct , res illas sub phantasiam cadentes , similes esse 

 phantasiis? Nam aut sine phantasia aut per phantasiam hoc cognoscet. Et sine phantasia 

 illud cognoscere non potest. Nam, ut ipsi volunt Dogmatici, ita natura comparatum est 

 ut intellectus nihil percipiat, nisi cpxvrxriovfiivc^ , h. e. nisi acceptis phantasiis. Sin 

 autem hoc facit per phantasiam, omnino haecce phantasia, ut cognoscatur , an similis 



sit 



( t ) Sext. Empir. P. H. 11 , 71. ( 2 ) Sext. Empir. P. H. II , 72, 73. 



Cs) ^txl. Empir, P. H. 74, 75. ^4; Scxt, Empir. adv. Math. VjI, sS,;* 



