R E S P O N s I 0"'n "f^ "'^ 



QUAESTIONEM ''l.' t TERARIAM. 



PROLEGOMENA, 



udd Simbnldes de natura Deorum interrogatus , respondissc fcrtur ; qtianto diutius 

 considero , tanto mihi res videtur ohscurior : idem dici posse videtur de quaestione 

 ilia gravissima, et qua nulla latlus patet, quibus finibus ingenium bumanum conli- 

 neatur, quatenus verum invenire, ct inventum dijudlcare possit ? De qua tam variae 

 sunt tamque diversae veterum philosopborum sententiae , ut , quaenam earum sit ve- 

 rissima , dubitantes , omnem fere veritatem desperarc cogamur. Sed tamen baud scio 

 an nulla sit bistorlae Philosopbiae pars , quae tantam babeat, ad auimi agnitionem 

 vel pulcritudinem vel utilitatem, Etenim cui non pulcrum videtur, quae ab ingenio-'' 

 sissimis viris de re gravissima cogitata sunt , cognila babere atqiie perspecta ? Quae 

 COgnitio , quid aliud efficit qiiam ut ex animis nostris affirmandi temeritas eruatur ? 



Quae cum itasint, iieminem fore arbltror, cui non magnopere placeat quaes tio » a 

 CI. ordine Pbilosopbiae Tlieoretlcae et litcravum bumaniorum ad disceptaudum pro- 

 posita , quae ita se babct: ^jy .fevt.>f, 



Quaenam fuit veterum Scepticorum, sententia de veri judicio ? Quibus argu~ 

 vientis earn, tueri conati sunt adversus Dogmaticos^ inprimls Socraticos et Stai- 

 cos ? Quomodo denicjue Sceptica philosophandi ratio , ohservata liominis indole , 

 riatura , atque ingenii progressione , explicanda et coerceada videtur ? 



Ad ad banc igitur quaestionem ita respondere conabor ut, si minus doctrinae co- 

 piam et varietatem afferre possim, at industriae certe aliquam laudem assequar. 



Disputationis triplicem feci divisionem earn , quam ipsa quaestio demonstrat : prima 

 parte Scepticorum de yeri judicio «eutentia continebicur : se^unda pars consumetur 



