O R A T I O. I ! ::i''\ 19 



honores Gubernatoris ipsi gerere liceret. Guilielmus tunc \erbis, deinde rebus 

 saepe indicavit , quam vere optaret , ut literarum artiumque studia et Aca- 

 demia Leidensis florerent: annoquc 1775 audivit Gaubium , quum admiranda 

 Divinae providentiae documenta , })er duo saecula erga Academiam spectata , 

 laudabat. Quod Gaubius tunc ardenter et Principem obtestans petiit, ut 

 filios, si adolevissent , in disciplinam nostram mitteret, hoc nou sine grayi 

 causa , mihi tamen incognita , fecisse videtur. 



Quam gavisus fuisset Tenerandus senex, si vidisset vm diem Februarii 

 a, 1 790 ! Tevvaterus Magistratu Academico se abdicabat , et in auditoribus 

 conspiciebantur Guilielmus V cum utroque filio, quorum natu maior, Guiliel- 

 mus Fredericus , Princeps Arausionis haereditarius , a. 1789 apud Rectorem 

 Magnificum , in illius domo , suum nomen in Albo Academico erat professus. 

 Arausiaci in educanda progcnie curam posuerunt , quanta esse potuit maxima, 

 Neque Guilielmus Fredericus nee frater Georgius amorem pietatemque paren- 

 tum desideravere. lam a. 1785 Hermannus Tollius , Literarum in Athenaeo 

 Amstelodamensi Professor, a Gubernatore invitatus Hagamvenit, concessaper 

 Burgimagistros honestissimis conditionibus muneris abdicatione. Data est ei 

 quaedam norma, quam sequeretur , additiquc adiutores Guicheritus et Eulerus. 

 Quales discipulos , diu cognitos , iudicaverit , declaravit , quum Lexicon Apol- 

 lonii Sophistae Homericum iis dedicabat. Tollius Guilielmum Fredericum in 

 Academiam secutus est. Quam varias disciplinas illustris adolescens vel 

 hauserit vel attigerit ; quae vita et mores, quis iusti honestique sensus fuerit, 

 memoriae prodiderunt Tevvaterus , Keesselius , et Kluitius , qui saepe non cum 

 iuvene sed viro sermonem se habere existimabat. 



Quum Tewaterus a. 1790, ut dixi , orationem habebat , adspiciens Guber- 

 natorem septem regionum haereditarium , et sedentes ad latus paternum 

 filios , intelligitis , quanta sedatum illud et altum pectus efierretur laetitia : 

 non , quod tantam hinc sibi gloriam sumeret , quamquam potentium virorum 

 laudem non adspernaretur , sed ita cogitabat , doctrinas turn maxime florere , 

 si , qui populis praesunt , eas se aestimare sic prae se ferunt. Sed idem Tewa- 

 terus , pro incolumitate domus Arausiacae i)recatus, cogitare non potuit, 

 brevi fore , ut duo ex illustribus auditoribus , iique in exsilio morerentur. 

 Tristia, tristia intervenerunt. Nota nimis est historia, et antiqua vulnera 



