10 , PETRI HOFMANNI PEERLKAMPI 



Caeterum Mauritius Latine non nesciebat , neque mos saeculi patiebatur. 

 Quos autera praeter Snellium magistros ceperit , non inveni, nisi Lipsiuni, 

 cui in suavissima epistola gratias egit. In Lipsio multa spectabantur , quae 

 Mauritium in familiaritatem traherent ; iucunda inorum gravitas, et sevcra 

 guaedam ac prope militari brevitate eloquentia: idem explicabat C. Taciturn, 

 el, quod rei caput erat, de castris metandis , de poliorcetica deque omni "re 

 militari Romana tarn docte et perspicue exponebat , ut adolescens non Lei- 

 densem Professorem , sed Imperatorem Romanae legionis , militiae veterem , 

 sibi audire videretur. Lipsius Militiam Romanam deinde edidit. Mauritius 

 libro et in castris delectabatur, et milites saepe ad eam formam exercebat. 

 Hagae quoque , cessante bello , Romanum in morem pugnare docuit. Talis 

 proelii ludicrum simulacrum ab amico aliquo cognoscens Lipsius, rescripsit, 

 se isto Mauritii sensu in militia gaudere , bonumque periculum , paullo tamen 

 aliter fuisse instituendum dux ille togatus arbitrabatur. 



Ita Leidensis Academia statim Guilielmo auctori banc retulit gratiam , ut 

 filius earumartiumaltaiaceret fundamenta, quibus, veluti Iphicratis et Archi- 

 medis renovaus exempla , patriae multura prodesse posset. lamque biennium 

 fere hie degerat , quum legati Ordinum Hollandiae , paternae mortis nuntium 

 afierentes, eum Delphos deduxerunt, retinueruntque , ut sua ipsis opera 

 adesset. Mauritius, quod praesens facere non poterat, absens in epistola, 

 amorem et beneficia Professorum grato animo collauda\it, poUicitus rerum 

 istarum memoriam sancte se esse servaturum. Atque huic orationi facta 

 conyenerunt, pietatemque auxit publicae liberalitatis rccordatio. Mauritio 

 scilicet , in ilia sua et Guilielmi paupertate , pecuniam , qua in Academia 

 aleretur , petenti , Ordines et decreyere idoneam , et aes alienum , quod reli- 

 querat , solverunt. Narravi sic , uti accidit : non veritus ne minus urbane 

 fecisse arguar. Paupertas enim paterna nunquam filio fuit ignominiosa , ubi 

 praesertim pater suas opes saluti publicae impendit. Admiror magis rudem 

 illam et in rogando libertatem et in dando bonitatem : dumque me a conspectu 

 novae elegantiae , artem quoque in beneficio ostendentis , ad prisca tempora 

 converto, facere interdum non possum , quin tacite dicam: 



O mihi simplicitas ilia paterna redi ! 

 Sed si istam Mauritii paupertatem honoris causa memoravi, minus, nam 



