116 L. G. V I S S C H E R 



filius , juvenis oinnino, parentibus, cognatis, amicis, praeceptoribus singulis 

 aequc carus, studiosus non nomine sed re, quippe qui semper sese probavit 

 optimum filiiim, amicum , discipulum. Cernebatur in hoc juvene ardens 

 discendi verique studium , singularis laboris constantia, multarum rerum 

 linguarumque peritia, rarae omnino ingenii dotes , quibus spem excitavcrat 

 egregiam , fore ut ecclesiae Christianae aliquando insigne decus existeret. 



Praeterea erat candid us , apertus, simplex, omnibus sponte sese commen- 

 dans amabill quadam modestia. Hoc autem ingenium , haec morum probitas 

 haec vitae integritas, major omnino ille spiritus, ipsis vultus lineamentisjta 

 exprimebantur, ut ne dubitare quidem de iis posses. 



De talis fiUi jactura patrem consolari nequeo. Si vero consolatione hie 

 intelligatur e mente et cogitatione pellere , facere ut pater tarn carum filium 

 obliviscatur , nolim hoc equidem. Quod nee tu ipse, CoUega conjunctissime! 

 velles, neque nos decet. In acerbissimo tuo casu solatium tibi exoptare licet, 

 et omnessane, qui hie adsunt, a Deo precantur, ut tibi tuisque in gravi hoc 

 luctu propitius adsit. Tibi etiam persuadere licet, omnem Academiam, totam 

 nostram urbem tecum doluisse , — de hisce vero ita loqui , ac si calamitas tibi 

 exstitisset , quam facile superare possis , non decet , non possumus. Enno ille 

 tuus, carissimus ille tibi nobisque Enno, quern toties hoc ipso loco cum 

 applausu audivimus disputantem, hunc juvenem, quem a Deo acceperas, 

 Deus recepit , et in beatas transtulit beatorum sedes , Cujus supremae 

 voluntati nostram submitti par est. Sed filii tui recordatio erit dulcis ; nam 

 quidquid ia eo amavimus , quidquid mirati sumus , hoc omne manet man- 

 surumque est : nam divinum hoc et sempiternum. 



Moerorem ergo ne cohibeas. Lacrymas fundere uberrimas dolorem lenit, 

 solatium exhibet, ubi talem luges, qui dum vixit bene vixit et nuUam tibi 

 lacrymam expressit. 



In fatis , quae Academiae nostrae cum universa patria fuerunt communia , 

 memorabilis fuit Augustissimae Reginae mors , quae eo tristior cunctis civibus 

 accidit, quo magis Regiis virtutibus fuit praeclara, quibus pares, non vero 

 majores in soliis Regiis conspiciuntur. Deus nobis interea salvum conservavit 

 Regem , et sic universo populo laetandi causam dedit. 



Vestris sub auspiciis , Amplissimi Curatores ! quos salvos sospitesque 



