O R A T I 0. TOT 



bratum Academiae festum, rursus in Angliam itinere facto, rediit ad nos 

 nova cumulatus gloria et innumeris observationibus abundans. — Societas 

 l)hysicorum ad annuos labores resumendos se parabat. — Nos academiae cursum 

 aperiebamus , et Mollius , quamvis aliquamdiu cunctatus, cometac instar, 

 male computati , serius ad pensum rediit ; quum tamen apparuisset , suos 

 denuo radios sparsit, eadem irregularitate eademque luce fulgens atque astrum 

 illud , quod ante bos aliquot annos in coelo admirati sumus , et a quo optimum , 

 quoutimur, vinum nomen traxit. 



Novo Academiae cursu inchoato , praeterlabitur pars anni pulcra , qua sol 

 fugitivus nobis arridet, quaeque dulcia habent aestas et hyems conjungi solent. 

 Celebrabamus tunc annum vicesimum quintum , ex quo Mollius professoris 

 munere hac in Academia functus esset. 



Fuit sane dies ille, ut discipulisejus, sicetiam nobis multisque , qui Mollium 

 amabant et venerabantur , dies omnino festus. — Omnes in ejus domum con- 

 veneramus , altero alterum urgente , ut junctis dextris ei gratularemur : Aca- 

 demiae rector cum oratione sua magistral! qualicumque , Heringa facundia 

 sua et seria gravitate et prudentia et praeteritarum rerum memoria et lacrima 

 oculo rorante , singuli collegae verbis , animi sensum testantibus. Turn per- 

 multi. ejus discipuli, ex quibus Houellius condiscipulorum nomine carum 

 praeceptorem diserta oratione salutat , oblato simul observantiae et grati animi 

 documento , non pretioso tantum et eleganti , sed cum judicio item comparato. 



Vespertino tempore tota Academia laetitiae particeps erat. Omnes cives 

 academici , facibus accensis ad tubarum tympanique sonum solenni pompa 

 procedentes, densa cingebant corona parvum templum , cujus parietes illustrium 

 virorum imagines tegunt, et in quo Mollius lares suos posuerat. Omnes ibi 

 una eramus , mirum , quanta cum laetitia, quanto cum animi ardore, quippe 

 testes facti tantae collegarum et amicorum in collegam et amicum obser- 

 vantiae. 



Nos omnes ibi una eramus , nos inquam , quos eadeOi Academia et tot amicitiae 

 vincula jungunt, beatura praedicantes Mollium, ejusque discipulos laudantes, 

 ea etiam approbantes , quae tunc tanta animi assensione dicebantur. 



O quam suave solennis ilia hilarisque studiosorum cantilena « io vivat » 

 tunc concinebatur , dum cancntibus « in sanitatem Mollii » iterum iterumque 

 per plateas assonat echo. 



