QUI HUNG ACTUM SOLENNEM PRAESENTIA VESTRA CON- 

 DECORATIS, VIRI AMPLISSIMI, CLARISSIMI, DOCTISSIMI , 

 FACUNDISSIMI ! JUVENES PRAESTANTISSIMI ! GIVES, 

 HOSPITES , SUO QUIQUE LOCO SPECTABILES I 



AUDITORES EXOPTATISSIMI ! 



In praesenli Ecclesiae Christianae conditione , de qua nemo silet, non dico , 

 qui Theologus, sed qui Christianus est, id inprimis est memorabile , quod 

 pedetentim moveatur magisque mutetur res omnis Ecclesiastica. De hoc 

 vero eventu, uti dubitat nemo, ita alii aliam dicunt sententiam. Sunt qui 

 intelligant, non intelligant; qui damnent, laudent; igitur etiam, qui impe- 

 dire conentur , qui promovere. Hac solennitate , qua fasces Academicos prae-i- 

 via oratione deponere mihi incumbit , de ea re tacere , de qua nemo non lo- 

 quitur, et nolebam, et vero turpe putabam. Nee tamen hoc mihi sumo, ut 

 hanc ipsam Ecclesiae commotionem , quae jam cernitur , dijudicem , eamve 

 aut probem aut damnem. Conabor aliud agere ; longe gravius , fateor , sed 

 etiam longe utilius, meam fjualemcuuque declaraturus sententiam, quorsum 

 videatur dirigenda haec, quae adest , animorum Christianorum agitatio. 

 Dicam igitur de Ecchiiae Christianae , quae nostris temporibus cernitur 

 commotione , gic regundd, ut Ecclesia ad ipsum ducat ur Jesum Christum 

 accuratius eognoscendum et ardentius amandum. 



Quod argumentum exponenti, vos , Auditores Humanissimi, auribus animis- 

 que mihi faveatis, spirituque suo sancto , sapiente , facundo auxilietur Deus 

 Optimus Maximus 



