R A T I 0. 167 



et distincte rogat aetas, idem hoc voluit, studuit, assequi conata est semper 

 Ecclesia Christiana, sed ita , ut pedetentim modo in clariorem Teniret lucem , 

 hoc esse, quod vellet ac velle deberet Ecclesia — Christum cognosse et atnare. 



Dubitatisne? Spectate ipsi! Constantinus ille, ad cujus Ecclesiam imper- 

 fectam nos redire velle negabamus, Christum civibus suis commendare omni- 

 bus suis institutis tentabat. Christi imaginem, Gentilis adhuc, inter Deorum 

 posuit statuas; Christi sibi visus est videre in aere crucem; Christi tueri 

 honorem lite Ariana dirimenda sibi proposuit ; Christo Domino supremo 

 imperium suum ut subjiceret, cives suos omnes ad Ecclesiam introeundam 

 invitavit et pellexit; quam si multi intrabant , terrenis potius commodis , 

 quam animi persuasione moti , ille dicto isto se consolabatur Paulino , quoquo 

 modo , sive in speciem sive vere , Christum publicari. At quod sibi propo- 

 nebat, non nisi valde imperfecta ratione perficere potuit. Obstabant Gentilia 

 et terrena aevi istius studia, quod eo flexisse, ut Imperatoris auctoritate mo- 

 tum , ad Christum aliquatenus oculos adverteret , jam magni quid erat. 



Ipse ille Gregorius , cujus Monarchiam Papalem regimenve Ecclesiae supra 

 civitates omnes elatum nos respuebamus , ad Christum neglectum reducere 

 volebat sui aevi homines. Ideo, quod Petri esset successor et cum Petro 

 Christi vicarius, se Imperatori praetulit; atque Christo sponsam reddere 

 voluit Ecclesiam , nunc tanquam vilem ancillam Diabolo prostitutam. 

 Obstabat ejus voluntati cum aetas barbara et pessime morata , tum falsa 

 ipsius Gregrorii de EcclesiA regunda opinio ; st tamen hie Europam occi- 

 dentalem , disciplinae autea impatientem, frenavit et nisi ante Christi pedes, 

 saltern ante pedes vicarii Christi prostravit. 



Praesertim Lutherus ille etreliqui cum ipso Ecclesiae Reformatores , hoc sibi 

 proposuerunt , utad Christum ducerent Ecclesiamo Nam probonorum operum 

 meritis Euangelium gratiae in Christo Divinae annunciarunt ac pro illo Christi 

 vicario , quem nunc per secula quinque adoraverat fere Europa occidentalis , 

 Christum ipsum contemplandum et amandum proposuerunt ; Christum unicum 

 dixerunt Ecclesiae suae caput et regem ; Christi unius vocem audiendara 

 perhibuerunt. Atque Christi pro nobis mortui memoria celebranda sanctissi- 

 mum ipsis adeo erat religionis nostrae sacramentum , idque minus recte 

 ■venerari sic metuebant , ut de hoc ad unam omnes pervenire sententiam non 

 possent. Quominus autem et recte perficerent , quod voJebant, et vero clare 



