I'li/iA ;iJ .. . R A T I 0. .V. X M .. i «g 



possit absolvere. Conferantur praetcrca ipsae Salmasii cpistolac a. i635. Quod ad Syntagma 

 illud Francice scriptum attinet, in Besolut Curat. Mss. annotatum est mcnse Aiifjusto a. 1692, 

 librum manii ipsius Salmasii compositum , De Militia Romana in usum Principis Frederici 

 Henrici, Curatoribus fuissc donatum ab amicis Salmasii, Curatores iussisse in Bibliothecam 

 Academicam rcponi. Exstat in Bibliothcca libcr, bene ac manu ipsius Salmasii scriptus , 

 forma , ut dicitur , quarta , paginis 533. Titulus : « Abbrege de la Milice des Romains. » 

 Opus divisit in duas partes Disciplinam et Scientiam militarem, deque iis, quantum ex 

 nonnuUis , quae legi , iudicare possum, perspicuc et docte exposuit , adeo ut credam 

 aliquem operae esse facturum pretium , qui praecipua exccrpat , et cum aliorum scriptis de 

 simili argumento comparet. Hie etiam Salmasii liber non est absolutus. Substilit in his 

 verbis: « II y a rien de si dissemblablc ni si disproportionne que les Elephants et nostre 

 canon. Neanmoins les plus habilles au mestier, duquel nous traittons , ont bicn ose dire, 

 que nostre canon tcnoit le lieu des Elephants de temps pass6. Et il est vrai qu'ils s'en 

 scrvoient , comme nous faisons aujourdhuj du canon en nos armees. C'est done en I'usage , 

 quest la proportion et le rapport. » . j , 



P. 14. Sentiendi dicendique libertate. lam Fabricius in Oral. a. 1725 opinionem Guilielmil de utilitate 

 Academiae ad Principes patriae parandos laudavit. Fecerunt et alii, et Weisius a. lySS habuit 

 Orationem pro institutione Nobilium Academica. lam dixi : nolo cruditum Principem , qualem 

 privatum censemus, neque volebant nostri profcssores , quantum ex orationibus intelligo. 

 Et scimus , quanti Britannis doctrina lacobi I , et Succis Christinae constitcrit. Sed Principes 

 Arausiaci , qui vitae , non scholae , discebant , quam multa Leidac discere poluerunt ! Ipse 

 urbis adspectus , monnmenta et sepulcra, ipsum , quod intuebantur, coelum , quot quantarum 

 lerum memoriam revocabant ! lam Professores , actatc et mcritis vencrandi , suarum sibi 

 laudum conscii , rcrum praeclarissimarum cognitione non modo , sed etiam ingenio et 

 iudicio exccUentcs , libcri homines et in suo quisquc munere quasi quidam reges, quae 

 illi semina in animos discipulorum illustrium spargere nitebantur ! Ea semina nusquam 

 lactius crescebant quam in ipsa Academia. Nam si Principes vitam et mores commilitonum 

 inspicerent , animadvertcbant , nuUos verae laudis esse integriores et sevcriorcs indices , 

 quam ipsos adolescentes. Sic semper fuit Leidae , sic hodie est. Nemo gencri aut divitiis , 

 omnes probitati et eruditioni assurgunt. Diligens , honcsta , docta paupertas , inerti , 

 sordidae et impcritae nobilitati non tacitis indiciis pracfertur. Superbia minime omnium 

 toleratur. Si uspiam , hie valet illud ; « ut salutabis , ita resalutaberis. » Equidem propter 

 has aliasquc causas Guilielmo II utilissimum fuissc futurum arbitror , si annos tres quatuor 

 in Academia vivcre potuisset. Vere tamen de eo iudicasse videtur P. Wesselingius in Oral. 

 a. 1748. « Wilhelmi II. erainentissimum supra aetatem ingenium , iuvenili quidem caliditate 

 gcstiens , sed patris avi patruique dotes, si aevum contigisset extentius, aequiparaturum. » 



P- '^- Tutorum multitudine. Samsonus in F'ta Guilielmi III Hagae a. 1703, ab hominibus magni 



