TIKi.^I R A T I O. Oh- i.n i :t'i 8» 



tcgen het belangrijk werk om zijne H. te instrueren , in alles wat tot mijn vak behoort, 

 mogc opgezicn hebben , de buitengewone lust tot ondcrzoek , en cene gcdurige ocfening 

 aan de zijdc van djen bcminnclijken Vorst, hebben alle mijne zwarigheden uit den weg 

 geruimt , en strcelen mij met hot aangeuame denkbeeld, dat mijne pogingen met den 

 besten uitslag zuUca bekroond worden, wanneer tusscben beiden komende omstandigheden 

 daarin geene aanmerkclijko veihinderingen te wege brengen. Daaglijks bespeur ik bij 

 Z. H. bewijzen van cen ongcmcen jiiist oordccl , omtrcnt de onderwerpen , waarover wij 

 met elkander spreekcn , en dikwijis moet ik mij verbazen over de blijken van zijn 

 sterk geheugcn , waardoor hij voorgaande herinncringen zich niet allccn ten nutte maakt, 

 maar dezelve ook weet toe te passen op onderwerpen , die daarrnede in verband en 

 samenhang staan. Wanneer het los , doch zoo het mij voorkomt, onzeker gerucht , dat 

 sints ccnigcn tijd bier aan het Hof vcrspreid is , aangaande eene buitenlandsche reize , die 

 Z. II. zou gaan doen , om andere landen te bezichtigcn , bewaarhcid wordt , zou het 

 mij een zeker displaisier vcroorzaken , dewijl zoo icts mogelijk eene andere wending in 

 Z. H. letteroefcningen veroorzaken kon , (he , na bet volbrengen dier reize , niet spoedig 

 terugkeeren, dewijl de vcrstrooijingcn aan de Iloven en de overneming van zeden en 

 gewoontens van andere Natien , bij het toevoorzicht zelfs , ongevoclig indringen in de 

 jeugdige zielen van de voortreffelijkste jongehngen , onder welke laatstgenoemde klasse ik 

 buiten twijfel mijnen Dooriuclitigcn Discipcl rangschikke , die zich met zulk een ijver op de 

 Wcetenschappcn toelcgt, even, of, na het volbrengen zijner studie , de Pleitzaal of den 

 Catheder het doelwit van alle zijne pogingen ware : eene bijzonderheid , die men zelden 

 in jonge licden van Rang en geboorte aantreft. » 



P. iS. Gaubius. In Oral. Saeculari : « At vero , quis credat ? Te, Guilielmum V , Te , tantum 



Guilielmi I admiratorem , cius non esse vestigia pressurum , non Principes filios tuos , cum 

 adoleverint , nostiam in disciplinam esse traditurum ? Ut Mauritios , Fredcricos Henricos , 

 Wilhelmos Tertios , Tibi rcddamus , avita paternaque scientiarum et virtutum laude 

 exoriiatos , Principalibus innutritos doctrinis , ut pace et hello futura Belgicae civitatis 

 columina , dignisque gente sua facinoribus immortalem Arausiacorum gloriam tuitura. Deus 

 hoc malum avertat ! Desidcrat , sperat , confidit , passis exspectat ulnis alma mater. Hoc 

 te enixe petimus , a Deo supplices precamur. » Intererat , ut dixi , Guilielmus V. Postea 

 interfuit, quum Royenus a. 1776 recitabat carmen, quod appellavit Otium. Anno 1790 

 audivit Te Waterum , ct 1794 Paradysium Ae Euthanasia naturali. Amabat omnino viros 

 eruditos et bonos. Quum a. 1785 cum uxore ct duobus filiis in Frisiam venisset , amice 

 ad se invitavit Hermannum Vencmam , eumque filii in domo ipsius salutarunt. 



P. 19. '" domo illius.. Te Watcrus operae pretium duxit hoc memoriae tradere in sua Narratione. 

 Quod memoriae non tradidit , nam minus ad ipsam Academiam attinebat , hoc est : Guilielmus V 

 cum binis filiis die 8 Febr. 1 790 apud ipsura coenaverunt. Annotatum tamen est in Resolut. 

 Curat, Mss. 



