184 BARTHOLDI HENRICI LULOFS 



viJerentur , haec ipsa , duinmodo bene pronuntiarentur , nescio , quibus , 

 admirationibus , nescio , quo stupore , audientium animos percellerent ? Nemo 

 vestrum igitur miretur, Audi tores , me, Magistratura Academicum per 

 orationem depositurum , nonnulla de Eloquentia exteriore attingere levi 

 velle digito , idque de contensu hano inter et E loquentiam interiorem , 

 five, ut QuiNCTiLUNUs inquit , de Pronuntiationis *eu ^ctionis ratione , non 

 alia atque ipsiu* Oratianis. Qui locus si vobis aut levior quodammodo ct 

 fulilior, aut jojunior aliquanto aridiorque \ideatur, hoc argument! cogitetis 

 velim mihi eligendum fuisse, quod neque a niea docendi provincia remotius, 

 iieque virium tenuitati minus accommodatum esset. Quo enim quisque 

 viribus tenuiorem sesentit, eo prudentior sit in onere suscipiendo , quod ferre 

 ipsius humeri fortasse recusaverint ; eo magis ipsi opus est Auditorum sibi 

 efflagitare indulgfentiam. Quae hie etiam de mea I.atinitate dicta sunto. 

 Licet enim neutiquam inficias iverim , me , tanto doctorum hominum con- 

 \entu atque frequentia dinturum , in elaboranda stili bonitate aliquid operae 

 posuisse , neque negaverim equidem , exemplaria Latina hoc anno non per 

 unum diem noctemque assidua manu a me fuisse versata , quid tamen boni, 

 quaeso , quid probabile ex hac lucubrationum fuligine bibenda (ut fabius inquit) 

 mihi enasci potuit , homini , qui quatuor et yiginti abhinc annos cuncta 

 fere Belgico sermone scribere solitus, Latine eloqui, Latine pronuntiare 

 fere dedidicerim ? In bonam proinde partem ea accipiatis , Auditores , quae 

 vobis hie illic, aut duriuscule dicta, aut non satis genuiuo atque sincere 

 Latinitatis colore tincta esse videantur , neque vos mihi , in hac mea quasi 

 infantia, in tantoque simul luctu propter Collegae conjunctissimi (*) obilum , 

 judices severos rugosaeque frontis, verum auditores attentos , benevolos atque 

 dociles , quae vestra est humahitas , praebere \elitis ! 



Paucula mihi sunt praemonenda. Ubi significo , me de consensu Eloquentiae 

 exterioris et interioris dicturum esse, hoc, quaeso, ne sic accipiatis , ac si mihi 

 animus sit plus quam sparsas quasdam hac de re proponere observatiunculas. 

 Universam enim illam materiam tractare et yeluti ex intimis ipsius visceribus 

 earn eruere , non duarum horarum , sed totius diei opus foret. Quod autem 



{') Viri Cl. lisi TKH BRISK, de quo videatiir infcrini. 



