^ ■}<).!:{, O R A T I 0. -Ma 187 



exsibiletur. Etenim quis, quaeso, Declamatorem toleret , qui, jam a puero, 

 voce peracuta et aera secanti instructus , illecebris vero vocis cujusdam fuecae 

 et gravioris, quam in alio admiratus fuerit, irretitus , fauces strangulet, ut e 

 gutture imos illos eruat sonos , quos ei denegaverit natura ? Aut e diverso 

 talem minus ineptum vocaveritis , qui , voce praeditus depressa atque humil- 

 lima earn in altissimos et acutissimos intendere atque adeo torquere conetur 

 sonos, ne dicam clamores, et tarn elatis uti velit modis , quibus, inquit 

 FABius, vox fere rumpi periclitetur? Ut tandem finiam , in Actione pariter 

 atque in Stilo aureum sit nobis praeceptum : naturae tuae convenienter agito ! 

 Eandem , ut pergamus , Auditores , rationem Actionis atque Orationis in 

 hac re conspicitis , quod ad utramque habilitas quaedam requiritur naturalis , 

 quae tamen baud parum arte et disciplina augeri , quid ? cujus vel vicem ars 

 aliquam partem obire potest. Reperiuntur profecto stipitibus similiores 

 quam hominibus , qui tam hebeti sint ingenio et obtuso , qui tarn bardi sint , tarn 

 duri ad discendum , ut nullam unquam Stili bonitatem , quantulamcunque , asse- 

 qui possint. Sic quod ad Pronuntiationem attinet , qui fauces babet , aut 

 tumentes , aut rasas , aut convulsas ( ut qcibctiliako dicuntur ) fractisque 

 organis similes , cui vox est aut pusilla , aut dura, autrigida, aut praepinguis, 

 qui ora gerit deformitate turpissima , oculos distortos , truncura corporis vel plane 

 incurvum vel maxime gibbum , nae ille nunquam , certe diflScillime , Actor exsti- 

 turus est , omnibus numeris absolutus. — Quin corporis adeo vitiosa atque 

 rebellis natura esse potest , quae nulla omnino arte edometur. — Numquid enim 

 putatis , Auditores , surdo-mutos , imo vel tales , qui quam optime a nostratibus 

 GTiYOTis instituti sint , bonos unquam fieri posse Actores , i. e. Pronuntiatores 

 sive Declamatores ? — Saltatores , sive qui a recentioribus Pantomimi vocantur , 

 eos posse fieri , facile crediderim. In mutis , inquit fabitis , pro sermone non manus 

 sunt solum , sed vultus , sed nutus. Atqui an unquam in aliquo numero erunt 

 pronuntiantes ? Ah miseros illos surdo-mutos , qui quos articulatos sonos , (lite- 

 ras volo atque syllabas) infinito emittere addidicerint labore , bos non nisi hor- 

 rendo e faucibus protrudere queant mugitu ululatuque , qui per aures strideat 



easque nobis infringat atque divellat ! In hoc igitur non contumaciter 



cum QUI^GTIL^A5o consentimus , in faciendo sive in pronuntiando , aeque atque 

 in scribendo , primas naturae esse tribuendas, sed (ut ejusdem Rhetoris utar 

 verbis) illi persuasione sua fruantur, qui hominibus, ut sint egregii Oratores 

 et Declamatores, satis putant nasci. Quae humus optimas producat fruges. 



